مرگ"🪡"

لحظهٔ آغازینِ انسان از اولین دم تا به آخرین باز دم ادامه دارد. تا بازِ پایانی هیچ میانه‌ای وجود ندارد زیرا که انسان هستنده و هست کننده است؛ همانطور که میرا و میراننده است. لاجرم با هر زاده‌ای، هر نفس و هر تصویری که به هستی می‌افزاید، به مثابهِ تاریخِ وجودی‌اش در حال آفریدن و معنا کردنِ آفرینش است.

از سویی سوگِ مرگ این فلسفه را فیصله می‌بخشد‌. مایملک انسان، هر آنچه گرفته و چه داشته و چه آفریده، از تعلقاتِ جسمانی و ناخداوندی است. از دست دادنشان حتی اگر تفکری بخصوص باشد مانند جراحتی بر تقویمِ عمر تفسیر می‌شود آنچنان که سبب شود آدمی از نفس خود سر باز زند.

میل به بازدید از قبرستان نیز از همین چشمه نشأت می‌گیرد؛ زیرا که اجساد -که قبل از مرگ از املاک وابستگان به حساب می‌آمدند- میانِ به چنگ آوردن و به دندان کشیدن‌ها، تقه‌ای بر ذهنیتِ نه چندان خردمندانه انسان می‌زنند تا از دارایی خود کاسته بر نداشتن‌ها تمرکز یافته و از میانه‌ها آگاه شود. میانهٔ آخرین دم و بازدم. که باید دستانش را آزاد کرده از ظواهر دوری گزیده و از کمال دست کشیده به مخلوق بودن خود اعتراف کند.

.پایان پرده.