تاریخچه ی زبان کره ای

زبان کره ای زبانی است که ریشه ای از زبان چینی در آن وجود دارد و تا مدت ها مردم کره به زبان چینی می خواندند و می نوشتند. اما به دلیل سختی الفبای زبان چینی بسیاری از مردم کره با توجه به مشکلات اقتصادی و فقر بی سواد بودند تا زمانی که تصمیم گرفته شد که الفبای کره ای ابداع شود و مردم کره از این الفبا استفاده نمایند...

زبان کره ای زبانی است که ریشه ای از زبان چینی در آن وجود دارد و تا مدت ها مردم کره به زبان چینی می خواندند و می نوشتند. اما به دلیل سختی الفبای زبان چینی بسیاری از مردم کره با توجه به مشکلات اقتصادی و فقر بی سواد بودند تا زمانی که تصمیم گرفته شد که الفبای کره ای ابداع شود و مردم کره از این الفبا استفاده نمایند

استفاده از چینی کلاسیک توسط کره‌ای‌ها در قرن چهارم میلادی یا قبل از آن آغاز شد و نوشتن واج شناختی به خط آیدو تا قرن ششم توسعه یافت.مشخص نیست که آیا زبان کره‌ای باستان یک زبان لحنی بوده‌است یا خیر. فرض بر این است که کره ای باستان به گویش‌های مربوط به سه پادشاهی تقسیم شده‌است. از این میان، زبان شیلایی به دلیل تسلط سیاسی شیلای متحد در قرن هفتم بهترین گواه است.

فقط برخی اسناد ادبی از شیلای متحد که به متن گوریو تغییر یافته‌است، موجود است و برخی از متون (که در سیستم نوشتاری بومی خود نوشته شده‌اند) از دوره سه پادشاهی عمدتاً به صورت کتیبه در حال حاضر موجود است؛ بنابراین، زبان‌های دوره سه پادشاهی عموماً از طریق نام‌های رسمی دولتی و نام‌های ناحیه محلی بررسی می‌شوند. ادبیات بسیار کمی برای تحقیق در مورد زبان کره‌ای باستان وجود دارد

اولین متون به زبان کره‌ای باستان با استفاده از هانجا برای نمایش صدا و دستور زبان زبان محلی نوشته شد. اطلاعات اضافی دربارهٔ این زبان از اسامی مختلف ثبت شده در سوابق کره‌ای و چینی و از مطالعات ریشه شناختی تلفظ کره‌ای حروف چینی به دست آمده‌است

سیستم‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفت که با رویکردهای موردی شروع شد و به تدریج در خط آیدو و سیستم هیانگچال که برای شعر استفاده می‌شد مدون شد. اینها ترتیباتی از حروف چینی برای نمایش آوایی زبان بود، بسیار شبیه به مان‌یوگانا ژاپنی.

استاندارد زبان این دوره بر اساس گویش کائسونگ است زیرا گوریو پایتخت را به ناحیه شمالی شبه جزیره کره منتقل کرد.