تک‌پسر؛

درود. امیدوارم این داستان کوتاه به دلتون بشینه. هرجا احساس خستگی کردید از خوندن متن –که صدالبته، از نقصان قلم و کم‌کاری بنده هست– لطفا ادامه بدید. آرزو دارم نتیجه رو دوست داشته باشید.

هیچگاه شب سیزده اسفند را از خاطرم نمی‌برم. آن زمان ما خردسالی بیش نبودیم، به حساب نمی‌‌آمدیم. خانه‌ی کدخدا را هوار و غوغایی برداشته بود که گویی قرار بود آسمان به زمین پیوند بخورد. هزاران بار دامن مادرم گلی‌خانم را که یکی از هزاران خدمتکار آن خانه‌ی مغموم بود، کشیدم و هربار، مرا می‌گذاشت داخل اتاق. انگشت اشاره را سد لب‌هایش می‌کرد و می‌گفت:« جیکت درنیاید، بچه‌جان. همینجا می‌نشینی تا خودم دنبالت بیایم.» من و دختر کدخدا در اتاق مسکوت، تنها بودیم. از او شنیدم که ریحانه‌خانم –همسر کدخدا– وضع حمل می‌کند.

به آن دخترک نگاه می‌کردم و هرچه می‌دیدم رعب بود و رعشه‌ای که تنش را به‌مانند زلزله‌ای به لرزه درمی‌آورد. در چشمان دریایی رنگش –که از سوغاتی‌های ریحانه‌خانم، مادرش، به او بود– ترس ندیده بودم اما در آن زمان، مردمک‌های گشادش چنان با وحشت قفل زمین بود که انگار از نیامده‌ها می‌هراسید؛ خوف داشت. لب‌هایش با حالتی جنون‌آمیز و مداوم تکان می‌خوردند. دقیق‌تر که گوش دادم، شنیدم چه ادا می‌کند. مثل یک دعا یا التماس، زمزمه‌وار:« دختر نباشد! دختر نباشد!» خدمتکاران در غلغله و جنبش افتاده بودند. صداهای فریاد ریحانه‌خانم از در دومِ ایوانِ چهارمِ خانه، گوش‌هایم را پر کرده بود. زن، زجر می‌کشید؛ ضجه می‌زد. شیون‌هایش سیاه‌چاله‌ای تاریک و عمیق در سینه‌ام باز می‌کرد و قلبم را درون خود می‌مکید.

عنان بدنم دست خودم نبود. پاهایم بی‌اختیار به سمت در نیمه‌باز آن اتاق رفتند. ایستادم و خاموش، گوش فرا دادم. ثانیه‌ای بعد، ناله‌ها برید. خانه روزه‌ی سکوت گرفت. باد مشت‌های خصمانه‌اش را به پنجره می‌کوبید. سوز زمستان دِه، دست را پینه می‌بست. اولین دانه‌ی برف به زمین افتاد و جیغ گوش‌خراش نوزاد، دیوار‌های خانه را پر کرد. ریحانه‌خانم با همان صدای ظریفش، نفس‌نفس می‌زد:«پسر است؟» از صدایش التماس و تضرع می‌بارید.

در دست‌های لرزان و خون‌آلود مادرم، نوزاد گریه می‌کرد. انگشتان شکننده‌ی ریحانه‌خانم به دامان مادرم چنگ می‌زند:«گلی‌خانم، میرزا.. میرزا گفته.. گفته دختر باشد دست‌هایش را می‌بُرد. می‌کُشَتَش.. جانِ بی‌بیِ‌ مرحوم، پسر است؟» می‌توانم ضربان قلبم را بشمارم. یک، دو، سه، چهار.. :«پسر است.» مامان با ضعف لب باز می‌کند. بازدم از سینه بیرون می‌رود اما دَم بعدی، به سینه‌ام نمی‌رسد وقتی مامان‌گلی لب می‌زند:«دو دست ندارد، خانم‌جان.»