رقعه ی دختری معیوب!

شبِ تنهایی.. آسمان من ابری‌ست،شور و اشتیاقم زرد شد..نارنجی شد و خشکید و از درخت هستی ام به خاک افتاد.

چه غم بزرگی.. من مانده ام و کوهی از رنج در برهوت و بیابانی بی انتها با بغض های فرو خورده در گلو و اشک در پشت پلک ها..

چه غریب شبی‌ست امشب.. خورشید من م، رد،ستاره هایم سقوط کرد و مهتاب مرا در ظلمات وجودم رها کرد. گلبرگ من فرو افتاد،گل لاله ام پژمرد و ریشه هایم هیچ شد.

وای به حال کرم ابریشم من که در پیله بی کسی اش جان داد و آرزوی پروانه شدن را با خود به گور برد. چه تاریکم..نور کجاست؟