آدم ها.

آدم ها تاریکند...همه آدم ها تاریکند،تاریکی هایشان با هم فرق دارد. یکی روشن تر،دیگری خاکستری..برخی از آنها سیاهند - به سیاهی شب -

آدم ها متولد می شوند تا دل بشکنند،آدم ها زبان باز می کنند تا زخم بزنند،آدم ها قوی می شوند و قد می کشند تا قلدری کنند،آدم ها رشد می کنند تا تحقیر کنند،آدم ها می بینند و می شنوند تا قضاوت کنند،آدم ها اشرف مخلوقات می شوند تا همه چیز را برای خودشان بخواهند.

آدم ها و این جسم سنگینی انسانی آزارم می دهند. می کوشم تا از تاریکی وجودم بکاهم،تلاش می کنم که بگسلم زنجیر ویژگی های انسانی ام را.

کوچه به کوچه،خیابان به خیابان و شهر به شهر را پیاده گز می کنم تا پیدا کنم..پیدا کنم حافظ احساسات زلالم را،می گردم در جست و جوی کسی که قلبم را نگه دارد من محبت را می خواهم،دوستی و عشق را می طلبم..کمک و همدلی خشنودم می کند.

از سیاهی شب بیزارم،چشمانم با رنگ زرد،بنفش،سبز و قرمز برق می زند. کور رنگ شده ام،دنیا را سیاه و سفید و خاکستری می بینم،نیازمند عینکم..عینکی که با آن دنیا را رنگی و زیبا ببینم اما دستانم خالی است و دنیا دریادل نیست.. صدف می گفت کل عمرت رو صرف پیدا کردن آدمی می کنی که حافظ احساساتت باشه ولی آخر آخرش می رسی به خودت