تاریخچهٔ ترند های عجیب زیبایی

چرا انسان‌ها برای زیبا بودن همیشه دست به کارهای عجیب زده‌اند؟

زیبایی در طول تاریخ نه تنها یک ویژگی فردی، بلکه نشانه‌ای از جایگاه اجتماعی و فرهنگی بوده است. بسیاری از ترندهای زیبایی گذشته امروز برای ما عجیب یا حتی ترسناک به نظر می‌رسند.

در مصر باستان، زیبایی فقط برای جذابیت نبود؛ ابزاری برای قدرت و جایگاه اجتماعی محسوب می‌شد. فرعون‌ها و ملکه‌ها با آرایش چشم (کحل سیاه)، رنگ سبز مالاکیت روی صورت، و استفاده از عطرها و روغن‌های گیاهی، تصویری از اقتدار و ارتباط با خدایان می‌ساختند. زیبایی در آن زمان نشانه‌ی اشرافیت و معنویت بود؛ کسی که پوست صاف، عطر خوش و آرایش کامل داشت، نه تنها زیبا بلکه قدرتمند و برتر دیده می‌شد. کلئوپاترا نمونه‌ی مشهور این نگاه است که زیبایی‌اش را به سلاحی سیاسی تبدیل کرد.

در چین باستان، داشتن پاهای کوچک و خمیده که به پاهای نیلوفری معروف بود، یکی از مهم‌ترین معیارهای زیبایی و زنانگی به شمار می‌رفت. دختران از کودکی پاهایشان را با پارچه‌های محکم می‌بستند تا رشد طبیعی متوقف شود و شکل ظریف و کوچک پیدا کند. این پاهای کوچک نماد اشرافیت و جذابیت بودند؛ چون زنانی که چنین پاهایی داشتند نمی‌توانستند کار کنند و نشان می‌دادند از خانواده‌ای ثروتمند هستند. با وجود درد و آسیب‌های دائمی، این رسم قرن‌ها ادامه داشت و تنها در قرن بیستم ممنوع شد.

در اروپای قرون وسطی، داشتن پیشانی بلند یکی از معیارهای زیبایی بود. زنان برای رسیدن به این ظاهر، ابروهایشان را می‌تراشیدند و حتی موهای جلوی سر را می‌کندند تا پیشانی‌شان بزرگ‌تر دیده شود. این ویژگی نماد پاکی و معصومیت به شمار می‌رفت و چهره‌ای کودکانه و «روحانی» ایجاد می‌کرد. با وجود غیرطبیعی بودن و درد ناشی از این کار، پیشانی بلند در آن زمان نشانه‌ی جایگاه اجتماعی و زیبایی محسوب می‌شد.

در دوره‌ی رنسانس، پوست سفید و گچی معیار اصلی زیبایی بود. زنان اشرافی صورتشان را با پودر سرب و گچ می‌پوشاندند تا روشن و بی‌نقص دیده شوند. این ظاهر نشانه‌ی اشرافیت و دوری از کار یدی بود، هرچند مواد استفاده‌شده سمی بودند و به سلامت آسیب می‌زدند.

در اروپا، مخصوصاً فرانسه، کلاه‌گیس‌های بزرگ و پرزرق‌وبرق به مد تبدیل شدند. اشراف و درباریان با این کلاه‌گیس‌ها که گاهی تا نیم‌متر ارتفاع داشتند، قدرت و ثروت خود را به نمایش می‌گذاشتند. آن‌ها با روبان، گل، پر و حتی اشیای عجیب مثل قفس پرنده تزئین می‌شدند. این ظاهر عجیب نماد اشرافیت و جایگاه اجتماعی بود، اما نگهداری‌شان سخت و پرهزینه بود و گاهی باعث مشکلات بهداشتی مثل شپش می‌شد.

در این دوره، کرست‌های بسیار محکم مد شدند. زنان کمرشان را تا حدی باریک می‌کردند که اندامشان شبیه ساعت شنی دیده شود. این ظاهر غیرواقعی نشانه‌ی ظرافت و زیبایی زنانه بود و در محافل اشرافی ارزش زیادی داشت. اما فشار شدید کرست‌ها مشکلاتی مثل سختی در تنفس، تغییر شکل دنده‌ها و ضعف جسمی ایجاد می‌کرد. با این حال، بسیاری حاضر بودند درد و خطر را تحمل کنند تا به معیار زیبایی زمانه برسند.

مد زیبایی در این قرن به سمت ابروهای بسیار نازک و مژه‌های بلند و مصنوعی رفت. ستاره‌های سینما و مد این سبک را رواج دادند و چهره‌ای ظریف و نمایشی ساختند. ابروهای باریک صورت را ظریف‌تر نشان می‌داد و مژه‌های بلند حالت عروسکی و جذاب به چشم‌ها می‌داد. این ترند در دهه‌های مختلف تغییر کرد، اما همیشه بخشی از فرهنگ سینما و مد باقی ماند.

امروز معیارهای زیبایی بیشتر تحت تأثیر فیلترها و اپلیکیشن‌هاست. پوست صاف، چشم‌های درشت و چهره‌ی بی‌نقص با کمک تکنولوژی ساخته می‌شود. این ترند نشان می‌دهد زیبایی در عصر دیجیتال بیشتر مجازی و فیلترشده است تا واقعی. بسیاری از افراد در شبکه‌های اجتماعی تصویری متفاوت از خودشان ارائه می‌دهند، که فاصله‌ای میان ظاهر آنلاین و زندگی روزمره ایجاد کرده است. این روند نشان می‌دهد زیبایی امروز بیش از هر زمان دیگر به تصویرسازی دیجیتال وابسته شده است.

این ترندها نشان می‌دهند که زیبایی همیشه با درد، خطر و فشار اجتماعی همراه بوده است. معیارهای زیبایی در هر دوره بازتابی از فرهنگ و قدرت اجتماعی بوده‌اند. امروز بسیاری از این روش‌ها را غیرمنطقی یا خطرناک می‌دانیم، اما در زمان خودشان نماد زیبایی و جایگاه اجتماعی محسوب می‌شدند.

ممنون که تا آخر این پست همراه من بودید :) این پست چقدر به شما کمک کرد؟ از 1 تا 20 نمره بدهید!🗣🤝🏻