چرا با تغییر محیط شخصیت ما هم تغییر میکند؟

تغییر شخصیت ما در مواجهه با محیط‌های مختلف، یک پدیده کاملا طبیعی و مستند در رفتار انسان است.

نقش‌ها و انتظارات اجتماعی محیط‌های مختلف (کار، خانه، دوستان) از ما نقش‌های متفاوتی انتظار دارند. ما ناخودآگاه ویژگی‌هایی از شخصیت خود را که برای آن نقش مناسب است (مثلاً جدیت در کار، شوخ‌طبعی با دوستان) بیشتر بروز می‌دهیم.

فشار همنوایی و انطباق برای تعلق‌پذیری و پذیرفته شدن در یک گروه یا محیط جدید، ما رفتارهای اطرافیان (الگوبرداری) را تقلید می‌کنیم. این مکانیسم به ما کمک می‌کند تا سریع‌تر با شرایط جدید سازگار شویم

فعال‌سازی ویژگی‌ها محیط، محرک‌هایی را فراهم می‌کند که صفات خاصی از شخصیت (مثل استقامت در چالش یا آرامش در امنیت) را فعال یا غیرفعال می‌سازد.

تفاوت خودِ نمایشی و هسته شخصیت آنچه تغییر می‌کند بیشتر “خودِ نمایشی” یا ماسک اجتماعی ماست، نه “شخصیت محوری” ما. این تغییر یک استراتژی برای بهینه‌سازی تعاملات در آن محیط جدید است.

تأثیرات بیولوژیکی (هورمونی) محیط‌های استرس‌زا می‌توانند هورمون‌هایی مانند کورتیزول را تغییر دهند که منجر به زودرنجی می‌شود؛ در مقابل، محیط‌های حمایتی، خلق‌وخوی مثبت را تقویت می‌کنند.