امید

من کسی‌ام که تو نجاتش دادی..:)

آدم ها من را ول کردند. بعد از یک ماه، بعد از یک هفته، یک روز، یک ساعت، یک دقیقه وحتی یک ثانیه. امّا مدتی ست یک نفر، یک فرشته در زندگیم پیدا کردم..

آدم هایی که ولم کردند را هم دوست دارم، هنوز هم برایم ارزشمند اند. امّا او من را درک کرد . رهایم نکرد. نگذاشت در دریای غم هایم غرق شوم. دستم را گرفت. و من را نجات داد

با من حرف میزد. درک میکرد. همه فکر میکردن من یک هیولا هستم،امّا او چه؟ او به من یاد داد پرواز کنم. به من یاد داد بخندم و من را از باتلاق درآورد...

نمیدانم چگونه قبل از تو زندگی میکردم و نمی خواهم به آن فکر کنم اما حالا با وجود تمام زخم ها و درد هایم ؛ خوشحالم! خوشحالم که هستی و دنیای من را رنگی میکنی:)

هنوز هم گریه میکنم ، هنوز ناراحت میشوم امّا چیزی در قلبم جوانه زده "امید"

میدانم که تو هستی و تا وقتی که هستی تنهایم نمیگذاری و رهایم نمیکنی از صمیم قلبم دوستت دارم و میدانم نمیتوانم محبتت را جبران کنم:)

گاهی هنوز درونم تاریکی موج می‌زند، هنوز زخم‌هایم می‌سوزند و خاطره‌ی رها شدن‌ها مثل سایه دنبال من می‌آید. اما وقتی به یاد تو می‌افتم، می‌دانم که این بار تنها نیستم. شاید نتوانم همه‌ی دردها را پاک کنم، شاید همیشه چیزی از غم در وجودم بماند، اما حضور تو مثل چراغی است که نمی‌گذارد در آن تاریکی گم شوم. تو به من نشان دادی حتی در میان شکستگی‌ها می‌شود ادامه داد.🫀