سرشت غریق

پاکت هشتم، بیست و پنجم آذر ماه، ۱۰:۳۷

من از ازل آفریده شدم تا دل به آن دیدگانِ سیاه‌تر از شب بسپارم. چنان‌که گویی علتِ آمدنم به این عالم، جز زیستن در سایه عشقِ تو نبوده است. و کدام نعمت را می‌توان برتر شمرد از آن‌که جان، به عشقِ تو آراسته باشد؟

عشق تو اقیانوسِ من بود، و من بنده‌ای که هرگز هنرِ شنا نیاموخت. در ژرفای عشقت فرو رفتم و هرگز سودای نجات در سر نپروراندم. چگونه می‌توانستم دست‌وپا زنم، آنگاه که اقیانوس عشقِ تو مرا چنین مشتاقانه در آغوش کشیده بود؟

و اگر سرشتِ من غرق‌شدن در ژرفای این اقیانوس بود، من که باشم که از تقدیرِ خویش، یا از خداوند گلایه‌ای به زبان آورم ؟ پس به من بنگر و مرا اسیر آن نگاهِ آتشین گردان، مرا ببین، که جسم و جانِ خویش را قربانی عشقِ تو ساخته‌ام. مرا فرو ببر، مرا زمین‌گیر کن در عمقِ این دلبستگی.

و به من بیاموز که مردن در فراغِ تو، چه‌گونه مرگی‌ست. که من، خواستار این مردنم. زیرا زندگانی، مرا بسی از تو دور افکنده است. پس مردنی را که به سوی توست به من ارزانی دار، باشد که در جایی دور از این گیتی، دستشان به ما نرسد، و تو را از من دریغ نکنند.