دلتنگی

پاکت چهارم،یکم آذر ماه،ساعت ۱۱:۵۸

یارِ غایبم، بگذار پیش از آن‌که این کاغذِ سپید را به سیاهیِ کلمات گرفتار کنم، عذرخواهی شایسته‌ای از تو بجا آورم. من بسیار کوشیدم که غم را از این نوشته دور نگه دارم، اما چه سود ؟

غمِ امشب در گوشه‌ای خاص از سینه‌ام آشیان کرده است آنجا که کلبه‌ی کوچکِ توست. این دو شبی که بی‌تو به صبح رسانده‌ام، مرا از پا انداخته است. انگار خورشیدِ پس از ماه، قلابی باشد، انگار همه‌چیز در نبودِ تو جز سرابی بی‌جان نباشد.

بله، درست است، گفتم سراب. صادقانه بگویم ؟ قدم که برمی‌دارم، فرو می‌روم. در کثافتی از گِل، در کثافتی از دلتنگی، و در هجومِ پرندگانِ مهاجری که هر پروازشان نبودنت را در گوشم فریاد می‌زنند.

به آوارگانِ اطرافمان بگو دیگر مرا از آتشِ جهنم نترسانند. من همین حال نیز از جهنمِ آنان فراتر رفته‌ام.