بارونِ بعد از تو…(تکپارتی)

گاهی یه نفر میره… نه با دعوا، نه با حرفای تلخ؛ فقط آروم، بی‌صدا… اما نبودنش طوری می‌مونه روی زندگی‌ت که انگار همه‌چیز بعدش شکل قبلی‌شو گم می‌کنه. این داستانِ شباییه که بعد از رفتنش طولانی‌تر شدن، از بارونی که هر قطره‌ش یه خاطره‌ست، و از دلی که هنوز نفهمیده چطور باید بدون اون ادامه بده…

امشب دوباره بارون می‌باره و من نشستم کنار پنجره، زل زدم به خیابون خیس. هر قطره بارون یه خاطره‌ست… خاطره‌ای که با تو بودم و الان فقط دردش مونده. می‌خوام فریاد بزنم، اما هیچ‌کی نیست بشنوه. می‌خوام پتو رو بپیچم دور خودم و هیچ وقت دوباره بیرون نیام، ولی حتی این هم آرومم نمی‌کنه.

یادم میاد وقتی با هم بودیم، حتی سکوت هم قشنگ بود… الان سکوت فقط خفه‌م می‌کنه. هرجای خونه رو نگاه می‌کنم، رد پاهای تو رو می‌بینم… حتی هوا هم پره از نبودنت. گاهی فکر می‌کنم شاید یه جایی دنیا هنوز همون آدم قدیمی باشه که می‌شناختم، اما من گیر کردم اینجا، با قلبی نصفه و خاطراتی که هیچی پاکشون نمی‌کنه.

تلاش کردم فراموشت کنم… خیلی تلاش کردم… اما انگار تو توی خونم ریختی، توی رگ‌هام، توی هر نفسم. هر آهنگی که با هم گوش دادیم، هر کوچه‌ای که قدم زدیم، هر بارونی که با هم خیس شدیم… همه‌شون زخمیه که هر بار یادشون می‌افتم، دردش بیشتر میشه. و بدتر از همه اینه که هیچ‌کی نمی‌فهمه… هیچ‌کی نمی‌فهمه که من هر شب یه تیکه از خودمو جا می‌ذارم… تو خاطراتی که هیچ‌وقت قرار نبود اینجوری تموم شن. و من موندم، با دنیایی از “می‌تونست باشه” و “کاش”.

دلم می‌خواد دوباره همه چیز درست شه، ولی می‌دونم دیگه هیچ چیزی درست نمی‌شه… نه برای من، نه برای تو، نه حتی برای خاطراتی که روزی مال ما بودن. من فقط موندم… و بارون، و سکوت، و حسرتی که هیچ وقت تموم نمی‌شه…

و اینجا… همین‌جا تموم میشه. نه چون درد کم شد، نه چون دلم آروم گرفت؛ فقط چون فهمیدم بعضی آدما رو باید بذاری توی همون جایی که اومدن… توی یه خاطره. زندگی ادامه داره، حتی وقتی یه تیکه‌ت جا مونده. منم ادامه می‌دم… با تمام چیزی که ازت مونده— یه دلتنگیِ خیس، و یه قلبی که یاد گرفته همه‌چی همیشه همون‌طور که می‌خوای نمی‌مونه.