چرا؟:)

گریه های بی هوایش کسی را فراخوانده بود؛ کسی که خودش هم نمیدانست کیست -چرا جیغ میزنی و گریه میکنی؟

سرش را بلند نکرد، حتی کنجکاو نشد که صدای کیست +خسته‌م. از نادیده گرفته شدن، از تکیه کردن، از شنیدن توهین در قالب شوخی.. چرا تمومه نمیشه؟! چرا من مستحق کشیدن این درد هستم؟ چرا من؟! لبخندی زد کنارش نشست -شاید چون بقیه فکر میکنن تو از پسش بر میای؟

+اونا فریب خوردن! من حتی نمیدونم چطور باید بخندم! دارم همه‌ی احساساتم رو از دست میدم. من فقط میخوام رها بشم، برم و برنگردم. مگه کی اهمیت میده؟ کی براش مهمه من چه بلایی سر خودم میارم؟ کی براش اهمیت داره شب با چه حس و افکاری میخوابم؟ هیچکس به فکر حال کس دیگه ای نیست. نمیخوام ادامه بدم! موهایش را نوازش کرد -میتونی به من تکیه کنی...تا وقتی حالت خوب بشه

+هیچکس این دین رو ادعا نمیکنه. همه به فکر راحت خندیدن های خودشونن. من حتی نمیتونم باور کنم اسمی که رومه واقعا مال خودمه. من تو خودم گم شدم! تکیه کردن دیگه از رقصیدن لبه پرتگاه خطرناک تر و اعتماد از لبه‌ی چاقو تیز تره! او ساکت شده بود و به جای زخم روی دستانش نگاه میکرد. کمی از خ.و.ن روی دیوار هم بود که نشان میداد مشتش را آنجا کوبیده. آهی کشید و لبخندی زد -مگه شهر دلت قشنگ نیست که_

+نه! تنها چیزی که قشنگه حسادت من به بقیه است. درون من سیاهی موج میزنه و سفیدی ها دیوونم میکنن.چشم ها که روی من خیره میشن ذهنم بهم تلنگر میزنه که ایندفعه باید کافی باشی. فقط لطفا یکبار یک نفر بمونه، یک نفر درک کنه، یک نفر کمک کنه من چیزی نمیخواستم! اینقدر سخت بود درک کردن و اینقدر آسون بود ترک کردن؟ آخه چرا الان که باید به خودم بیام!؟ فقط ای کاش دیگه نقاب زشت عشق رو روی صورت هیچکس نبینم. و فقط یاد بگیرم منم چاقو باشم..چرا نمیتونم آسیب بزنم؟ چرا باید اینقدر حساس باشم!؟