راز اقیانوس

چه خوب است که تو را در اینجا میبینم...

اقیانوسم، خفته در آغوش باد، چشمم پر از اشک و دل از یاد شاد. در عمقِ من، قصه‌ها گم شدند، کشتی‌نشینان به خوابم زدند.

در سینه‌ام لؤلؤ و مرجان نهان، در گوش من، نغمه‌ی طوفان و جان. هر موج من، شعرِ یک عاشق است، پنهان درم، آن‌چه ناپیداست و هست.

خورشید، هر صبح، بر من می‌تند، مهتابِ شب، در نگاهم بَند. اما منم ساکت و پرراز و دور، آیینه‌ام، لیک بی‌کس، بی‌عبور.

ای دل! اگر سوی من می‌کشی، باید شوی قطره، اما بشوی...