آخرین نیمکت

یک داستان کوتاه ادبی...

هر روز، درست سر ساعت پنج عصر، دختری با کوله‌ای خاکستری، می‌آمد و آرام روی آخرین نیمکتِ پارک می‌نشست؛ همان نیمکتِ خسته‌ای که یک‌سویش همیشه رنگ‌پریده‌تر بود… شاید از تکرار نبودنِ کسی.

آدم‌ها می‌آمدند و می‌رفتند، برگ‌ها می‌افتادند و می‌رقصیدند، پرنده‌ها آواز می‌خواندند و می‌پریدند، و او… فقط نگاه می‌کرد؛ نه به روبه‌رو، نه به پشت سر، به جایی میان هر دو.

روزی، پیرمردی که همیشه با عصا، در سکوتِ دریاچه را دور می‌زد، پرسید: «منتظر کسی هستی؟» لبخند زد؛ از آن لبخندهایی که میان بغض و پذیرش آویزان‌اند. و گفت: «منتظر گذشته‌ام.»

پیرمرد چیزی نگفت. فقط نگاهی انداخت به آن نیمکت، که انگار یک‌نفره‌تر از همیشه بود.

روزی باران آمد… بارانی از آن دست که خیال را خیس می‌کند، نه تن را. همه رفتند، اما او ماند. سرش را به آسمان سپرد، چشم بست، و انگار با قطره‌ها گفت: «اگر آمدی، دیر آمدی…»

و بعد… روزی رسید که دیگر نیامد. نیمکت، همان‌طور تنها ماند. فقط کاغذی کوچک، با گوشه‌ای از کوله‌ی خاکستری‌اش، زیر باد لرزید: