تاریخچه فرش

لایک یادتون نره

تاریخچهٔ بافت قالی (یا فرش) تا آن‌جا که دانسته شده‌است، به هزارهٔ پنجم و ششمِ پیش از میلاد در آسیای مرکزی برمی‌گردد. قالی ایرانی پازیریک، قدیمی‌ترین قالیِ دستبافِ یافته‌شدهٔ جهان است که در سیبری کشف شده و بافته شده در ایران در دوران هخامنشیان است. قالی‌بافی در سدهٔ ۱۰ میلادی به وسیلهٔ مورها به اسپانیا شناسانده شد.

قالی، فرش یا کالین[۱] نوعی گستردنیِ بافته شده از الیاف پنبه، پشم و در بعضی موارد ابریشم است که معمولاً برای پوشش زمین به‌کار می‌رود. به دست‌بافتهٔ پُرزدار و گره‌دار، قالی گفته می‌شود. از آن‌جا که قالی و فرش، بیشتر اوقات نقش‌های زیبا بر خود داشته‌اند، امروزه به جنبهٔ تزئینی آن نیز توجه می‌شود. در نیمهٔ دوم سدهٔ پانزده میلادی و در دوران صفوی، فرش از حالتی روستایی به هنر پیشرفتهٔ درباری تبدیل شد.

جالب است بدانید که قالی سیستان از لحاظ مبنای تاریخی به 3 دسته مختلف تقسیم می شود: قالی تاریخی یا کهن، میانی و نو سه نوع زیرانداز سیستانی هستند.

گبه؛ انتخابی برای طرفداران الیاف طبیعی

جاجیم؛ دست‌بافته ای اصیل

گلیم؛ انتخاب خاص پسندان

قدیمی ترین فرش جهان قالی پازیریک نام دارد. که در سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۲۸ خورشیدی توسط یک باستان شناس و یکی از فرمانروایان سکایی کشف شد و به دلیل محل کشف آن ، در ( دره پازیریک) روسیه، چنین نام گزاری شد.