نکاتی برای اودیشن دادن

سلامسلام حالتون چطوره؟ همونطور که میدونید امروز قراره درمورد اودیشن دادن برای آیدل شدن داخل کیپاپ و چندتا فکت دربارش بگیم

۱. اودیشن فقط برای سنجیدن استعداد نیست؛ برای سنجیدن «قابلیت آموزش» هم هست. بیشتر آدم‌ها فکر می‌کنن اگر موقع اودیشن صدایشان بی‌نقص نباشد یا رقصشان حرفه‌ای نباشد، شانسی ندارند. اما شرکت‌های کی‌پاپ معمولاً این‌طور فکر نمی‌کنند. آن‌ها می‌دانند کسی که امروز برای اودیشن آمده، قرار نیست فردا روی استیج کنسرت برود؛ قرار است وارد دوره‌ی ترینی شود و شاید دو، سه یا حتی پنج سال آموزش ببیند. برای همین داورها بیشتر از اینکه بپرسند «الان چقدر خوب است؟» از خودشان می‌پرسند: «اگر این شخص را هر روز آموزش بدهیم، تا چند سال دیگر می‌تواند تبدیل به یک آیدل موفق شود؟» مثلاً ممکن است دو نفر برای اودیشن بیایند. نفر اول صدای خیلی قوی دارد، اما موقع گرفتن بازخورد اخم می‌کند، زود عصبی می‌شود یا مشخص است که تغییر دادن عادت‌هایش برایش سخت است. نفر دوم شاید صدایش هنوز به قدرت نفر اول نباشد، اما خیلی سریع یاد می‌گیرد، اشتباهاتش را اصلاح می‌کند و شخصیت انعطاف‌پذیری دارد. در خیلی از مواقع، شرکت نفر دوم را انتخاب می‌کند، چون می‌داند روی او راحت‌تر می‌تواند سرمایه‌گذاری کند. به همین دلیل است که بعضی از آیدل‌های معروف، وقتی داستان ترینی شدنشان را تعریف می‌کنند، می‌گویند: «وقتی قبول شدم، حتی فکر نمی‌کردم به این زودی انتخاب شوم.»

۲. بزرگ‌ترین اشتباه این است که بخواهی شبیه آیدل محبوبت باشی. طبیعی است که از آیدل مورد علاقه‌ات الهام بگیری، اما الهام گرفتن با تقلید کردن فرق دارد. فرض کن در یک روز، صد نفر برای اودیشن آمده‌اند و پنجاه نفر از آن‌ها دقیقاً آهنگ یک گروه معروف را انتخاب کرده‌اند؛ همان حالت صورت، همان ادلیب‌ها، همان حرکات و حتی همان مدل لباس. اگر تو هم دقیقاً مثل آن‌ها باشی، داور احتمالاً بعد از چند دقیقه دیگر تفاوتی بین اجراها احساس نمی‌کند. شرکت‌ها دنبال کسی هستند که وقتی از اتاق بیرون رفت، یکی از داورها بگوید: «اون دختر یا پسر یه چیزی داشت که بقیه نداشتن.» آن «چیز» لزوماً تکنیک نیست. شاید نوع لبخندت باشد، شاید احساسی که موقع خواندن منتقل می‌کنی، شاید اعتمادبه‌نفست یا حتی نوع ارتباطت با دوربین. کپی کردن ممکن است نشان دهد که خوب تمرین کرده‌ای، اما شخصیت منحصربه‌فردت را پنهان می‌کند.

۳. سکوت قبل از شروع اجرا هم بخشی از اجراست. خیلی‌ها فکر می‌کنند اجرا از لحظه‌ای شروع می‌شود که موسیقی پخش می‌شود، اما برای داورها، اجرا از همان لحظه‌ای شروع می‌شود که وارد اتاق می‌شوی. فرض کن وارد اتاق می‌شوی، با احترام سلام می‌کنی، جای درست می‌ایستی، چند ثانیه آرام نفس می‌کشی و بعد با اطمینان می‌گویی: «آماده‌ام.» این چند ثانیه شاید هیچ رقص یا آوازی نداشته باشد، اما به داور نشان می‌دهد که می‌توانی استرس را کنترل کنی. برعکس، اگر با عجله وارد شوی، وسایلت را با استرس روی زمین بگذاری، مدام اطراف را نگاه کنی و با دست‌های لرزان موسیقی را پخش کنی، قبل از اینکه اجرا شروع شود، بخشی از تصویر ذهنی داور شکل گرفته است. به همین دلیل، آیدل‌های حرفه‌ای حتی روی نحوه ایستادن، راه رفتن و شروع اجرا هم تمرین می‌کنند.

۴. داورها فقط دنبال کسی نیستند که امروز خوب باشد؛ دنبال کسی هستند که پنج سال بعد هم بدرخشد. وقتی یک شرکت تو را قبول می‌کند، فقط یک اجرا را نمی‌خرد؛ در واقع روی آینده‌ات سرمایه‌گذاری می‌کند. ممکن است میلیون‌ها دلار برای آموزش، کلاس‌های رقص، آواز، زبان، استایل، خوابگاه، مربی و تبلیغات هزینه شود. به همین دلیل، داورها سعی می‌کنند بفهمند آیا این شخص تحمل مسیر سخت ترینی را دارد یا نه. آیا اگر هر روز ساعت‌های طولانی تمرین کند، باز هم انگیزه‌اش را حفظ می‌کند؟ آیا اگر چند بار شکست بخورد، ادامه می‌دهد؟ آیا می‌تواند در یک گروه با افراد مختلف همکاری کند؟ همه‌ی این سؤال‌ها بدون اینکه مستقیم پرسیده شوند، از رفتار و شخصیت تو تا حدی قابل حدس هستند.

۵. گاهی مهم‌ترین چیزی که باید اجرا کنی... خودت هستی. خیلی از شرکت‌کننده‌ها آن‌قدر نگران اشتباه نکردن هستند که تمام تمرکزشان روی درست خواندن نت‌ها یا درست انجام دادن حرکات می‌رود. نتیجه این می‌شود که اجرا از نظر فنی خوب است، اما هیچ احساسی ندارد. داورها هر روز ده‌ها یا حتی صدها اجرای بی‌نقص می‌بینند. چیزی که باعث می‌شود بعد از پایان روز هنوز یک نفر را به یاد داشته باشند، معمولاً احساسی است که آن اجرا منتقل کرده است. وقتی شخصیت واقعی‌ات در اجرا دیده شود، ارتباط چشمی برقرار کنی، از آهنگی که می‌خوانی لذت ببری و احساساتت را صادقانه نشان بدهی، اجرا زنده‌تر می‌شود. به همین دلیل است که بعضی از افراد با وجود چند اشتباه کوچک، قبول می‌شوند؛ چون داورها احساس می‌کنند اگر این شخص آموزش ببیند، روی صحنه می‌تواند تماشاگر را جذب کند. این همان چیزی است که در صنعت کی‌پاپ به آن استیج پرزنس (Stage Presence) یا «حضور روی صحنه» می‌گویند و گاهی حتی از بی‌نقص بودن تکنیک هم ارزشمندتر است.

«آخرش یادت باشه، اودیشن فقط یه امتحان برای صدا یا رقص نیست؛ یه فرصته که نشون بدی اگر شرکت روی تو سرمایه‌گذاری کنه، ارزشش رو داری. داورها دنبال کسی نیستن که امروز کامل باشه؛ دنبال کسی هستن که چند سال بعد بتونه روی بزرگ‌ترین استیج‌های دنیا بدرخشه. پس به‌جای اینکه سعی کنی شبیه یکی دیگه باشی، سعی کن بهترین نسخه‌ی خودت رو نشون بدی؛ چون همون چیزی که تو رو متفاوت می‌کنه، ممکنه دلیل قبول شدنت باشه.»