پدیوفوبیا؟!

در این پست به بررسی علل، علائم و درمان پدیوفوبیا میپردازیم.

پدیوفوبیا چیست؟ پدیوفوبیا به طور کلی به ترس از عروسک ها گفته میشود. پدیوفوبیا جزء فوبیاهای خاص قرار می‌گیرد. به این معنا که ترسی که محرک آن ایجاد می‌کند از مقدار خطری که آن شیء میتواند ایجاد کند بسیار بیشتر و اغراق آمیزتر است. دیدن عروسک و یا حتی فکر کردن به آن برای افرادی که به پدیوفوبیا مبتلا هستند می‌تواند علائم شدید اضطراب را ایجاد کند. حتی با وجود اینکه بدانند ترس‌شان غیرمنطقی است.

علائم پدیوفوبیا برای افراد مبتلا به پدیوفوبیا، دیدن یا فکر کردن در مورد عروسک‌ها ممکن است علائم زیر را ایجاد کند: -احساس وحشت شدید -مشکل در نفس کشیدن -درد یا گرفتگی در قفسه سینه -افزایش ضربان قلب -تعریق -لرزیدن -حملات پانیک (وحشت) -پریشانی قابل توجه -جیغ کشیدن -تلاش برای فرار کردن از موقعیت -حالت تهوع -سبکی سر

واکنش کودکان مبتلا به پدیوفوبیا به عروسک چگونه است؟ کودکانی که از عروسک می‌ترسند ممکن است هنگام مواجه شدن با آن گریه کنند و یا به طرز عجیبی به والدین خود بچسبند یا نق بزنند. ترسی که هنگام مواجه شدن با عروسک ایجاد می‌شود با مقدار خطری که عروسک ایجاد می‌کند متناسب نیست. اگر فوبیا شدید شود ممکن است فرد مبتلا تمام عمر خود را به فرار کردن از عروسک‌ها بپردازد.

راه های درمان پدیوفوبیا: مواجهه درمانی متداول‌ترین روش درمان فوبیا، مواجهه درمانی یا حساسیت‌زدایی سیستماتیک نامیده می‌شود. این روش درمان شامل قرار گرفتن فرد مبتلا به پدیوفوبیا به صورت تدریجی در معرض عروسک می‌باشد. همچنین تکنیک‌های مختلفی برای مقابله با اضطراب مانند تمرینات تنفسی و آرامش به فرد مبتلا آموزش داده می‌شود. مواجهه درمانی ممکن است به کندی صورت بگیرد و فرد کم کم در معرض ترس خود قرار گیرد. در حضور رواندرمانگر، فرد مبتلا عکس‌هایی از عروسک را مشاهده خواهد کرد و روش‌های آرام سازی را تمرین می‌کند. سپس ممکن است با حضور رواندرمانگر یک فیلم کوتاه در مورد عروسک‌ها ببیند و در هنگام نگاه کردن تکنیک‌های آرام‌سازی و تنفس را انجام دهد. سرانجام ممکن است با رواندرمانگر خود در معرض دیدن یک عروسک واقعی قرار گیرد و تمرینات ریلکسیشن را نیز انجام دهد.

چه عواملی موجب پدیوفوبیا می‌شود؟ علت اصلی پدیوفوبیا مشخص نیست، پدیوفوبیا ممکن است در اثر یک واقعه آسیب‌زا مانند تماشای یک فیلم ترسناک مرتبط با عروسک‌ها یا حادثه‌ای که به گونه‌ای با عروسک‌ها مرتبط است، ایجاد شود. فوبیاهای خاص می‌توانند در خانواده‌ها به وجود آیند. به این معنی که ممکن است یک مولفه ژنتیکی برای آن‌ها وجود داشته باشد. همچنین ممکن است با مشاهده ترس والدین از عروسک‌ها یا پرهیز از عروسک‌ها در کودکان نیز ایجاد شوند. این نوع فوبیا در زنان بیشتر از مردان ایجاد می‌شود. همچنین افراد پس از تجربه آسیب مغزی (TBI) بیش از سایر افراد در معرض ابتلا به پدیوفوبیا قرار می‌گیرند.

مصرف دارو اگرچه هیچ دارویی وجود ندارد که توسط سازمان غذا و دارو برای درمان فوبیای خاص تأیید شود، اما برخی پزشکان برای کمک به علائم داروهای ضد اضطراب یا ضد افسردگی تجویز می‌کنند. چند نمونه از داروهایی که ممکن است تجویز شوند عبارت‌اند از: بنزودیازپین‌ها مانند آلپرازولام (زاناکس)، کلونازپام (کلونوپین) و دیازپام (والیوم) بوسپیرون بتابلاکرها مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) مانند اس سیتالوپرام (Lexapro) و فلوکستین (Prozac) بازدارنده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOI) مانند ایزوکربوکسازید (مارپلان) و فنلزین (ناردیل) از آنجا که بنزودیازپین‌ها می‌توانند اعتیادآور باشد، به همین دلیل فقط باید برای مدت زمان کوتاهی استفاده شوند. در هنگام مصرف هرگونه داروی تجویزی باید فرآیند مصرف تحت نظر پزشک باشد.

چه چشم اندازی برای افراد مبتلا به پدیوفوبیا وجود دارد؟ چشم انداز درمان بیماری برای افراد مبتلایی که در حال کمک گرفتن از رواندرمانی هستند بسیار روشن خواهد بود. برای اینکه روند درمان به طور موثرتری انجام شود و در نهایت کاملا درمان شود فرد باید به طور کامل روند درمانی را به پایان برساند. اگر ترس شما از عروسک در کیفیت زندگی شما مشکلاتی بوجود آورده است و یا حتی موجب مختل شدن فعالیت‌های روزمره‌تان شده است بهتر است هرچه سریع‌تر با یک روانشناس یا روانپزشک تماس بگیرید. بسیاری از افرادی که از عروسک می‌ترسند می‌توانند با ترکیبی از رواندرمانی و مصرف دارو مشکل خود را برطرف کنند.