آدنای من؛

دلنوشته ی هیکاری برای آدنا🥀

آن روز که چشمان عسلی ات را برای همیشه بستی، تکه ای از خورشید برای همیشه سوخت. آن روز که انگشتان هنرمندت جوری شکستند که حتی در عالم دیگر هم نتوانی این چنان زیبا بدوزی، تکه ای از قلب عزیزانت هم همراه با تو پرواز کرد.

اما، چه دردناک است، انتظار کشیدن... برای برگشتن کسی به خانه؛ اما دردناک تر میدانی چیست؟ اینکه خود هیچگاه به خانه برنگردی...

اوه، آدنای من؛ تو بودی که نوری بر تاریکی هرکسی بودی... پس چگونه؟ چرا؟ چنین دردناک پرواز کردی؟ اما خواهی درخشید؛ در آسمان ها، مانند عهدتان.

تو را گناهکار و مجرم خواندند؛ به کدامین گناه و جرم؟ گناه دوست داشتن کسانی که برایت عزیزند؟... مگر میشود از این هم بی رحم تر بود؟

اکنون، آدنای من؛ تو ستاره ها را بشمار، من هم همراه تو خواهم شمرد اما من ثانیه ها را میشمارم... تا روزی که در آسمان ها، تو را ببینم؛

هرشب، نزدیک ترین و نورانی ترین ستاره ی آسمان را انتخاب میکنم... و احساس میکنم که تو در کنار منی... و با فکر تو به خواب و رویا میروم... آه، نان قندی کوچک من، ممنونم که به من نزدیکی؛ ممنونم که مرا تنها نمیگذاری...