افسانه های ترکیه

آلب‌باستی (Albastı) – کابوسِ واقعی اگه توی ترکیه بزرگ شده باشی، محاله اسم «آلب‌باستی» (یا آل‌کاریسی) رو نشنیده باشی. این موجودِ شیطانی معمولاً به شکل زنی با موهای بلند و قرمز، و چشم‌های درخشان ظاهر می‌شه. اون عاشق اینه که بیاد سراغِ زنانِ باردار یا تازه زایمان کرده و نفسشون رو بند بیاره (مثل بختک). می‌گن اگه یه سنجاق قفلی بزرگ روی لباسِ فرد بگذاری یا یه چاقو زیر بالش بذاری، ازش فرار می‌کنه. این یکی از ترسناک‌ترین افسانه‌هاییه که توی ذهنِ مردمِ ترکیه عمیقاً ریشه داره! (دس ایز خرافات )

بیبِه‌لر (Bebeler) – ارواحِ بی‌گناه اما ترسناک در فولکلور آناتولی، داستان‌هایی درباره‌ی روحِ کودکانی هست که به دلایل مختلف زود از دنیا رفتن و حالا تویِ جنگل‌ها یا کوچه‌های باریکِ شهرها سرگردانن. اونا با صدای گریه‌ی نوزادِ واقعی، آدم‌ها رو فریب می‌دن و به جاهای تاریک می‌کشن. وقتی به سمت صدا می‌ری، می‌بینی هیچ‌کس نیست… فقط صدای خنده‌ی ضعیفی از دور می‌شنوی! ( 😭😨)

جِنه (Cinler) – قلمروِ زیرزمینی توی ترکیه، باور به “جین‌ها” (Cinler) خیلی قدرتمنده. اون‌ها معتقدن جن/یان توی یه بُعدِ موازی زندگی می‌کنن. یه باورِ خیلی رایج اینه که نباید سطل آبِ داغ رو توی چاه یا دستشویی خالی کنی، چون ممکنه ناخواسته بچه یا خانواده‌ی یک “جین” رو بسوزونی و اونا برای انتقام برگردن سراغت! (یه قانونِ نانوشته که خیلی‌ها هنوز رعایتش می‌کنن). ( خدایی چرا؟)

کـاراکونجولو (Karakoncolos) – دیوِ زمستانی این یکی مخصوصِ زمستان‌های برفیِ ترکیه است. یه موجودِ زشت و پشمالو که تویِ سردترین شب‌هایِ زمستان از کوه‌ها پایین میاد. اون پشتِ درِ خونه‌ها میاد و اسمِ آدم‌ها رو صدا می‌زنه. قانونش اینه: اگه صدات کرد و جوابش رو بدی، نفرین می‌شی و باید باهاش بری! برای همین، توی شب‌هایِ یخبندانِ آناتولی، هیچ‌کس جوابِ صدایِ ناشناس رو پشتِ در نمی‌ده.

عـِفریت (İfrit) – قدرتِ خالص در افسانه‌های ترکی، «عفریت»ها قدرتمندترین و خبی/ث‌ترینِ جن/یان هستن. اونا برعکسِ جین‌های معمولی که می‌شه باهاشون مذاکره کرد، بسیار متکبر و وحشی هستن. اونا می‌تونن به شکل دودِ سیاه یا شعله‌هایِ آتش ظاهر بشن و حضورشون در یک مکان، باعث می‌شه دمایِ محیط به شدت افت کنه و بویِ گوگردِ تندی فضا رو بگیره.