یک عدد شوالیہ 
بلاخره پارت دوم ایزد جنگ: آرس بزن بریم.. (نکته: دو پارت اخر رو من داخل منابع مختلفی خوندم و پیشنهاد میکنم توجه بیشتری داشته باشید.)
از اونجایی که یونانی ها به لطافت های عقلی و ظرافت های ادراکی بیشتر از هرچیز دیگه ای گرایش دارن، این روحیه اونها نمی تونست پذیرای فردی مثل آرس باشه و این باعث می شد که بین مردمان فناپذیر هم، آرس تداعی گر وحشت و انزجار باشه و برخلاف خدایانی مثل آپولون که از جانب مردم چندین عنوان و اختیار داشت، فقط قتل و خون ریزی و خشونت بی هدف رو تداعی کنه.
میگن آرس در تمام جنگ ها و خونریزی ها به همراه چهار متلزم اصلیش حضور پیدا میکرده که اسم اونها ویموس (ترس) ، فبوض (وحشت) ، اریس (اختلاف) و اینو (ویرانی) هست. همینطور اشباح شوم و مخوفی که کرس نام داشتن و از خون جنگجویان زخمی تغذیه می کردن به دنبال اون بودن.
اما با همه این ها اون از بیشتر مبارزاتش فاتح بیرون نمی اومد. چون درایت و هوشمندی کافی برای غلبه به حریفهای خودشو نداشت و توانایی رزمندگیش الزاما بهتر از دیگران نبود. معروفترین مشاجره ها و مبارزات اون با آتنا (الهه عقل وخرد) بود. تفاوت فاحش آتنا با آرس جدا از هوشمندی و ذکاوت، تو این بود که آتنا هیچوقت به خاطر لذت خون کسی رو نمی ریخت یا از ستمگران و ظالمان انتقام میگرفت یا اگر کسی قدرت و شکوهشو زیر سوال میبرد و از فرمان اون سرپیچی میکرد، به تنبیه اون اقدام میکرد اما آرس اصولا از کشتار لذت می برد و فقط هم مغلوب خدایان نبود. یک بار اون به هرکول که یک نیمه خدا بود دشنام داد و با اون گلاویز شد و در پایان زخمی و نالان به المپ برگشت.
اهههه میدونم خسته شدین چون متنها طولانی بود امیدوارم جذاب بوده باشه برای خوشحال کردن کاربری که این پشت نشسته یک قلب قرمز هدیه نمیدی؟
حتی یک زمان دو برادر پهلوان به نام های اوتوس و اوفیالتس آرس رو به زنجیر می کشن و سیزده ماه در همون حالت نگه می دارن و در نهایت هرمس به نجاتش میره و اون رو نیمه جان پیدا میکنه. همه این ها حاکی از اینه که آرس نه به خاطر مهارت بالا و توان بدنی فوق العاده اش، بلکه به خاطر میل شدید به جنگیدن خدای جنگ نامیده میشه..
میتونیم از آرس به عنوان نماد سرکشی در برابر فرهنگ پدرسالار یاد کنیم. آرس تنها کسی بود که زئوس رو با کاراش کلافه می کرد. از طرف دیگن آرس کسیه که به خاطر ویژگیاش مدام از طرف والدین و سایر خدایان المپ سرکوب و طرد شده و این خشم اون رو چندین برابر می کنه. تمام تمرکز مادرش هرا بر روی همسرش زئوس بوده و پدرش زئوس هم مدام درحال تحقیر و سرزنش اونه و در مقابل دخترش آتنا را که دقیقا نسخه مونث زئوس بود تشویق و تحسین میکرد بنابراین میتونیم نگاهی همدلانه به آرس داشته باشیم و بگیم رنجی که می برد رو به زبان خشم ابراز می کرد.. پ.ن: بمیرم براش🥺
میتونیم عقده منفی پدرش رو در این اسطوره دید. درواقع اگه از چشم سایر خدایان المپ به ماجرا نگاه کنیم آرس فردی خونخوار و وحشی و ترسناکه.. اما اگه کمی عمیق تر بشیم آرس رو در تکاپوی پیدا کردن ارزشمندی میبینیم. اون پشتکار اسطوره ای مانند آرتمیس یا ذهن معماری مانند آپولو یا درایتی مثل آتنا رو نداره و انگار تنها با جنگ و وحشیگری می تونه برای خودش منزلتی پیدا کنه..
مچکرم ناظر