لحظات دردناک زندگی : نوجوانی

همدلی کردن با افرادی مثل خودم ، اینکه نشون بدم دردشون قابل درکه و در عین حال به بزرگتر ها یاد آوری کنم چطور با جامعه ما ارتباط بگیرن .

دلِ نوجوانی، این قفلِ بی کلید آخه چقدر این دوره سخته... نه کودکی، نه بزرگسالی . یه جایی وسطِ هیچکدوم. دردناکترین لحظات زندگی، اون روزایی نیست که داد میزنیم؛ اون روزاییه که تو اتاق قفل میشیم، گوشی رو برمیداریم، به سقف خیره میشیم و یه عالمه سوال بی جواب تو مغزمون میچرخه. از ته دلم میخوام بخندم، ولی انگار حتی خندهام هم باید حساب و کتاب داشته باشه.

سختترین بخشش اینه که آدم میخواد مستقل باشه، فریاد بزنه «به من نیاز نیست!» ولی از ته دل، دوست داره یه کسی بیاد، بدون هیچ حرفی، بغلش کنه و بگه «میدونم چی میکشی.» ما نوجونا از یه طرف از قضاوت فرار میکنیم، از یه طرف خودمون سختترین قاضیِ خودمونیم. از یه طرف میگیم «به من چه؟» از یه طرف دلمون میخواد کسی بپرسه «چطوری؟» اونم نه یه «چطوری» سرخود، یه «چطوری» که تهش یه گوشِ شنوا باشه.

بزرگترها معمولاً میان با کلی «باید» و «نَباید» و «وقتی بزرگ بشی میفهمی»؛ ولی راستش، ما به این حرفا نیاز نداریم. ما به یه «ميفهمم» نیاز داریم؛ حتی اگه نفهمن، فقط بگن دارن سعی میکنن بفهمن. ما به تأییدِ احساساتمون نیاز داریم، نه تأییدِ رفتارمون. به قول معروف، دلِ نوجونی مثل یه دفتر خاطراته که قفلش گم شده. همه میتونن جلدش رو ببینن، ولی کسی جرئت نداره ورق بزنه، مگه کسی که با مهربونی و حوصله بیاد کنارمون بشینه.

یادمون باشه، زخم یعنی زنده ای. اگه امروز دردمون میگیره، یعنی داریم بزرگ میشیم. فقط کافیه یه کسی باشه که موقع زمین خوردن، بهمون بگه «خیلی خوب شد، پاشو دوباره، کنارتم» نه اینکه بریزه به سرم که «چرا زمین خوردی؟» بیایید از این به بعد، هر وقت دلمون گرفت، به جای قایم شدن، به کسی که لیاقتش رو داره تکیه کنیم. و هر وقت کسی کنارمون درد داشت، قبل از هر پندی، فقط بگیم: «حق داری ناراحت باشی، کنارتم.»