انتخاب؛

نه از سر دلسوزی، که از سر درکی که داشتم...

از بارِ سنگینی که بر کفِ دستانم نشسته می‌گویم. میگویم روزگاری این دو دست، جز برای عبور از تارهای گیسویش آفریده نشده بودند؛ نرم‌تر از نسیم و بی‌آزارتر از شبنم.

اما اکنون، در زیر ناخن‌هایم، لکه‌هایی جا خوش کرده‌اند که نه آب رود می‌شویدشان، نه اشک چند ساله ام.

این خون، بهایِ یک "نه"یِ بی‌صدا ست؛ بهای آن دمِ کوتاه که اگر سکوت می‌کردم و دست روی دست می‌نهادم، او چون پرنده‌ای بی‌صاحب، در آسمانِ دیگری بال می‌گشود.

اما من، میانِ دو راهی که جز این دو نبود، یکی را برگزیدم: یا او از آنِ من می‌شد، یا از آنِ آن یگانه‌ای که آسمان‌ها از آنِ اوست. و من، دیوانه‌وار، اولی را خواستم.

اندوهِ من، اما نه زاییده پشیمانی ست؛ که زاییده این حقیقتِ تلخ است که عشق، هرگز بی‌بها نبوده. باید آلوده شد تا پاک ماند. باید کشت تا زیست. باید ایستاد و بانگ زد که اگر او مالِ من نشد، لااقل در حریمِ مقدَسِ خدا آرمیده است، و خدا که پناهِ بی‌پناهان است، او را در آغوش گرفته.