آیا رنگ ها واقعا وجود دارند؟

آیا رنگ‌ها واقعاً وجود دارن یا مغز ما می‌سازشون؟بیا صاف و پوست‌کنده بگمت، جوابش یه «نه»ی قاطع هست، ولی با یه «بله»ی فلسفی قاطی!

قضیه از این قراره: بیا یه سیب رو در نظر بگیر. اون سیب رو که نگاه میکنی، میگی «قرمزه». ولی من بهت میگم این سیب دروغ میگه! اون سیب هیچ رنگی نداره، فقط یه پوستی داره که نور خورشید رو میخوره و به جز یک سری امواج خاص، بقیه‌ش رو می‌بلعه. چشم تو این امواج رو میگیره و به مغزت خبر میده. مغزت هم که همیشه دوست داره زرنگی کنه، میاد بهت میگه: «جانم، این قرمزه!» تا تو سیب رو از برگ تشخیص بدی و نخوریش.

حالا اگه یه سگ بود جای تو، به همون سیب نگاه میکرد و میگفت «چه زرد آبدار!» چون چشم سگ فقط دو تا رنگ دونه داره. حالا کدومشون دروغ میگن؟ هیچ‌کی! چون رنگ، مثل این میمونه که من به یه آهنگ بگم «محشر» و تو بگی «اعصابم خورد شد» - این یه نظره، نه یه حقیقت فیزیکی.

بهترین مثالی که میتونم بزنم: فرض کن مغزت یه مترجمه. بیرون از خونه، دنیا پر از امواج بی‌رنگه، مثل یه فیلم خام که هنوز روتوش نشده. مغزت میان‌بر میزنه و براشون برچسب میزنه تا کارت راه بیفته. یعنی رنگ، یه فیلتر اینستاگرامیه که مغزت روش انداخته، نه اینکه خود دنیا این شکلی باشه.

یه نکته‌ی دیگه که حسابی ذهنت رو میبره: بعضی از آدما (که خیلی شانس آوردن) چهار تا رنگ‌دانه تو چشمشون دارن. یعنی میتونن رنگ‌هایی ببینن که من و تو حتی اسمشون رو هم نمی‌دونیم! درست مثه اینکه من یه ماشین حساب ساده داشته باشم، یکی دیگه ماشین حساب مهندسی. اون دنیا رو غنی‌تر میبینه. حالا کدومشون دنیای واقعی‌تر رو میبینه؟

پس نتیجه‌گیری: رنگ‌ها همش یه فریب کاری‌ست که مغزت بلده تا تو توی جنگل گرسنه نمونی. ولی خب، چه فریب قشنگی! راستش، اگه این فریب نبود، دنیا همه‌ش خاکستری بود و ما تا حالا انقدر به فکر انتخاب مانتو و کفش نمی‌افتادیم.