آیا ارن یگر واقعا یک ویلن است یا قربانی شرایط؟

:)

شروعی با قلب پاک و رویاهای بزرگ: بیایید صادق باشیم، ارن در ابتدای انیمه اصلاً شبیه آدم‌بده‌ها نبود. او یک پسربچه معمولی بود که فقط می‌خواست در آرامش در کنار خانواده‌اش زندگی کند، اما دنیا خیلی زود با او بی‌رحم شد. وقتی مادرش جلوی چشمانش کش....ته شد، ارن فقط یک آرزو داشت: انت...قام. او در آن سن کم، یک هیولای خو...خوار نبود؛ بلکه یک بچه آسیب‌دیده بود که فکر می‌کرد با ک...شتن تایتان‌ها می‌تواند آزادی را به مردمش هدیه بدهد.

تصور کنید از نوجوانی متوجه شوید که بدن‌تان تبدیل به سل..اح کش...تار جمعی می‌شود و مسئولیت نجات یک ملت روی دوش‌تان است. ارن همیشه تحت فشار بود؛ از یک طرف دوستانی که نگرانش بودند و از طرف دیگر فرماندهانی که می‌خواستند از او به عنوان ابزار استفاده کنند. او هیچ‌وقت فرصتی برای «بچه بودن» نداشت. این حجم از استرس و تروما، هر آدم عاقلی را به جنون می‌کشد؛ بنابراین، آیا می‌شود او را فقط به خاطر دیو...انگی‌هایش قضاوت کرد؟

تماشای آینده: نفرینی که ارن را از پا درآورد: نقطه عطف داستان جایی بود که ارن قدرت تایتان بنیان‌گذار را درک کرد و فهمید آینده چه در انتظاری است. تصور کنید شما از قبل می‌دانید چه فجایعی قرار است رخ دهد و هیچ راهی برای جلوگیری از آن‌ها جز انجام کارهای وحشتناک ندارید. ارن در واقع زندانیِ سرنوشتِ خودش شد. وقتی می‌دانی تمام راه‌های فرار به یک تراژدی ختم می‌شوند، شاید تنها راه این باشد که خودت تبدیل به همان تراژدی شوی.

ما ارن را با شعار «آزادی» می‌شناسیم، اما ارن این آزادی را خیلی سفت و سخت تفسیر کرد. او به این نتیجه رسید که برای اینکه مردم خودش (اهالی پارادیس) آزاد باشند، باید بقیه دنیا از بین بروند. اینجا جایی است که بحث خیلی داغ می‌شود؛ آیا هدف وسیله را توجیه می‌کند؟ ارن تصمیم گرفت دنیا را بسوزاند تا دوستانش بتوانند در یک دنیای خالی از دشمن زندگی کنند. این خودخواهی است یا یک فداکاریِ فوق‌العاده دردناک؟

یکی از غم‌انگیزترین نکات درباره ارن این است که او در اوج قدرت، تنهاترین آدم دنیا بود. او حتی از دوستان صمیمی‌اش مثل میکاسا و آرمین هم فاصله گرفت تا آن‌ها را در مسیرِ تاریک خودش شریک نکند. او می‌دانست که اگر آن‌ها به او نزدیک بمانند، ممکن است به خاطر کارهای او تبدیل به دشمن دنیا شوند. این دوری‌گزینی، نشان‌دهنده یک روحِ شکسته است که برای حفاظت از عزیزانش، خودش را قربانیِ سیاهی کرده است.

اگر از دیدِ مردمِ خارج از جزیره پارادیس نگاه کنید، ارن یگر قطعا شیط..انِ مجسم است؛ کسی که با «رامبلینگ» میلیون‌ها انسان بی‌گناه را زیر پا ل...ه کرد. اما اگر از دیدِ خودِ ارن نگاه کنید، او فقط داشت به کسانی که برای سال‌ها می‌خواستند مردمش را نسل....ل کشی کنند، پاسخ می‌داد. ارن شرورِ مطلق نیست، چون شرورهای کلاسیک از شرارت لذت می‌برند، اما ارن در تمام طول مسیر، از کاری که می‌کرد زج....ر می‌کشید.

در نهایت، بزرگترین مقصرِ ماجرای ارن، دنیای «اتک آن تایتان + گذشته» است؛ دنیایی که به هیچ‌کس حقِ زندگی نمی‌داد و همیشه یک نفر باید قرب...انی می‌شد تا دیگری زنده بماند. ارن یگر محصولِ این چرخه نفر...ت است. او در دنیایی که فقط دو راه وجود داشت (یا بک...ش یا کش...ته شو)، مسیر اول را انتخاب کرد. او یک «قربانیِ شرایط» است که در نهایت تبدیل به «جلادِ تاریخ» شد.