دوست داشتن پدیده های طبیعت و عجیب بودن؟

چرا دوست داشتن پدیده های طبیعت آنقدر برای عامه ی مردم عجیب است؟

باد، بی صدا و سریع، به همه جا سفر میکند و درختان و برگ های چون گیسوان آنها را، گاه با قدرت کنده و گاه با اینکه روی ریشه خود استوارند، میلرزاند.

انجم، همانند دوست های ما، چون نور های امید کوچکی هستند که. در تاریکی آدم را سرپا نگه میدارند؛ و چرا کسی از آفتاب و مهتاب، دو قلو هایی چون برترین نور امید، رویا هایمان، مسیر را روشن کرده و جایی برای تاریکی و نا امیدی باقی نمیگذارد.

گنبد کبود،چون ذهن ماست زیرا قبل و بعد هر چیزی به آن مینگریم و از خود میپرسیم:«آیا درست است؟» چرا که انسان ناخواسته از اشتباه وحشت و نفرت دارد.

ابر ها، چون شک هایمانند؛ گاه و مفید و گاه مضر، وجودشان هم ضروری. باران،از نظر من برخلاف نظر عموم، گریه ی آسمان نیست،بلکه هنر است و حس طراوت و تازگی خنده ی بعد گریه کردن؛ چرا که پایان هر قطره باران، پاکیزگی و تازگی بیشتری به ارمغان می آورد.

جنگل ها و دریا ها هم همواره در وصف زندگی اند، چرا که هرچه عمیق تر و جلوتر میرویم، ناشناخته تر هستند.کوه ها چون مسیر موفقیت اند، هنگامی که در شرف آغاز و پایانیم، ترسناک و پر ریسک به نظر می آیند.

آب و هوای هر منطقه، مشابه نگرش انسان است؛ گاه سرد، گاه گرم و خشک،گاه شرجی.