توهم فنا ناپذیری. چرا همه ما دچارش می‌شویم ؟

تا به حال شده داخل زندگی خودتونو فنا ناپذیر ببینید؟ (من که مریض نمیشم) (رو من که تاثیری نداره) (من که تصادف نمیکنم) حتی اگه به زبون نیاورده باشین،قطعا لحظاتی بوده که خودتون را فنا ناپذیر دیدین،انگار که یک مشکل ممکن نیست برای شما پیش بیاد.

علتش چیه؟ 1.سوگیری خوش بینی. مغز ما دوست داره آینده را قائل کنترل ببینه تا نترسه و بتونه برای اهدافش تلاش کنه، پس کاری میکنه احتمال وقوع اتفاقات بد را در خودمون کمتر ببینیم. (من که مع. تاد نمیشم) (من که ورشکسته نمیشم)

علتش چیه؟ 2.تعوری مدیریت وح.شت. مغز ما خیلی از اینکه نابود بشه و هیچ چیزی ازش نمونه می‌ترسه. یکی از علت هایی که از مر.گ میترسیم هم همینه. مغزمون برای اینکه به خاطر مدام ترسیدن از مرگ مریض نشیم،کاری میکنه گاهی احساس فنا ناپذیری کنیم. مثل نقاشی که می‌خواد آثاری ایجاد کنه که تا مدتها در یاد بمونه

چه علتی داره؟ 3.تو.هم کنترل. یکی دیگه از کاربرا بهش اشاره کرده، ما گاعی فکر میکنین میتونیم دنیارو کنترل کنیم، مثلا اگه محکم تاس بریزیم میتونیم کاری کنیم 6 بیاد. در حالی که هیچ ربطی نداره. ما احساس می‌کنیم فنا ناپذیری و میتونیم کنترل کنیم، چون اینجوری مغز کمتر استرس میکشه.

کمال‌گرایی یا خودبزرگ بینی. معمولا آدمای کمال‌گرا، توی یکسری موارد خودشونو بهتر و بالاتر میبینن «هر چند همیشه احساس ناکافی بودن دارن» یک همچین مشکلی باعث میشه گاهی احساس کنیم نقصی نداریم.