قربانی پرچم‌ها ~

شب خداحافظی، عجیب آرام بود. نه انفـ.جاری نه فریادی ، فقط سکوت... از آن سکوت‌هایی که دل آدم را می‌ لرزاند. انگار آن شب سردترین شب روسیه بود

لیلیا می‌دانست رفتن یعنی کندن تکه ای از دلش و نیکولای می‌دانست ماندن یعنی دروغ... گفت : نمی‌توانیم با هم بمانیم لیلیا ، نه چون نمی‌خواهیم ، چون دنیا اجازه نمی‌دهد.

بعد از این مدت آشنایی برای اولین و آخرین بار، لیلیا را بـ‌‌‌.وسید... نه مثل عـ‌اشق‌ها، بلکه مثل کسانی که می‌دانستند این لحظه ، یک پایان همیشگی‌ست.

بعد از مکثی نفس گیر با صدایی آرام گفت "فراموشش کن لیلیا… طوری که انگار هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده." ولی بعضی چیزها را نمی‌شود فراموش کرد نیکولای.. مخصوصا وقتی آخرین لحظه‌ی دیدارمان باشد

لیلیا سوار قطار شد. وقت برگشتن به آلمان بود. از پشت پنجره‌‌ای سرد به نیکولای چشم دوخته بود ، او هنوز همانجا ، میان برف ها ایستاده بود ولی با حرکت قطار کوچک‌ و کوچک‌تر شد... تا وقتیکه فقط یک خاطره از او باقی ماند