اتاق فکر: جای من باش!

درود بر گل منگولیای خاله محبت! حال دلتون چطوره؟ نوبتی هم که باشه نوبت پست اولم توی دسته‌ی انیمیشنه😭💘 بریم که داشته باشیم!

مسافران محترم به اتاق فکر خوش آمدید. با ورود به این اتاق، قصه‌ها دستان شما را می‌گیرند و هر یک، داستان خود را برایتان تعریف می‌کنند. شما را از دنیای کسل‌کننده‌ی روزمره‌ی خود جدا می‌کنند و درس‌هایی که گرفته‌اند را با شما نیز به اشتراک می‌گذارند! 👾: توجه داشته باشید که این، یک پست معرفی نیست و حاوی اسپویل‌‌های ریز و درشتی از سیر داستان است.

خانم شی معلمی بود که تقریباً کل مدرسه، حتی مدیر و معاون هم ازش می‌ترسیدن. همه، به جز وانگ کیانگ. کیانگ دانش آموزی بود که انگار به‌جای اینکه ۶۰٪ بدنش رو آب تشکیل بده، ۱۰۰٪ رو شیطونی تشکیل داده بود! فقط کافی بود که چشم خانم شی رو دو دقیقه دور ببینه تا از مدرسه بزنه بیرون و همراه با هم‌اتاقی‌های خوابگاهش، بره پاتوقشون: کافی‌نت. روتین اصلا همین بود. خانم شی نبود، کانگ با دوستاش می‌رفت کافی‌نت، بازی می‌کردن، خانم شی پیداشون می‌کرد، گیرشون مینداخت و گوششون رو می‌پیچوند! اما یک روز این روتین عادی نموند. چون کارت کانگ که ماه‌ها براش پول پس‌انداز کرده بود، حالا توی جعبه‌ی خانم شی بود. چرا؟ چون که کانگ "موقع رفتن به کافی‌نت گذاشته بودش روی میز" و خانم شی هم برش داشته بوده. و وقتی کانگ رفت سراغ کارتش توی زیرزمین، با خانم شی درگیر شد. اون لحظه هم که گیر خانم شی افتادن مثل این می‌بود که به عنوان یه سیب زمینی خودتو به رنده تسلیم کنی! پس کانگ رفت بالای یه ساعت، خانم شی هم رفت دنبالش‌. و همون لحظه؟ بـــوم! ساعت دوازده شد. از اونجایی هم که این ساعت دقیقا ساعت دوازده کار می‌کنه، این دوتا بی‌هوش شدن. وقتی به‌هوش اومدن چی دیدن؟ خودشون رو. روبه‌روشون. درسته، روح‌هاشون جابه‌جا شده بود!(😂)

طبق قانون طبیعیت، هروقت بگی 'دیگه از این بدتر نمیشه'، سرنوشت یه بدترش رو می‌ذاره تو کاسه‌ت و میگه:"کار که نشد نداره"! هیچکس هم از این قانون مستثنی نیست. شاید دقیقاً بخاطر همین هم یه رقابت آموزشی عین قاشق نشسته پرید وسط این بلبشو و همه‌چیز رو دو برابر بدتر کرد. قرار بود خانم شی توی یه رقابت شرکت کنه که توش معلم نمونه‌ی سال رو انتخاب می‌کردن. خانم شی هم که برعکس تصورات دانش‌آموزاش، دو دستی چسبیده بود به کلاس سه، یعنی همون کلاسی که کانگ توش بود. سرنوشت هم که زمان مناسبی رو برای جابه‌جایی روح انتخاب کرده! دقیقا وقتی که خانم شی باید برای رقابت آماده بشه. اما این بنده خدا توی بدن خودش نیست. از توی بدن یه پسر که تنها دغدغه‌ش مدل موهاش و کافی‌نت رفتنه، چه کاری از دستش برمیاد؟ فقط تحمل کردن خوابگاه پسرونه!(🤷🏻‍♀️)

درست وقتی که خانم شی و کانگ داشتن همدیگه رو کم‌کم درک می‌کردن، برگه‌هایی که هیچکس فکر نمی‌کرد حتی مدیر بهش نیم‌نگاه هم بندازه، رسید به دست خانم شی: ارزیابی معلم. یعنی چی؟ یعنی دانش‌آموزان باید به ویژگی های معلم نمره می‌دادن‌. و از اونجایی که ابتدای انیمیشن، وقتی کانگ هنوز از دست خانم شی حسابی شکار بود، به بقیه گفته بود که همه به خانم شی نمره‌ی صفر بدن، خانم شی با تعداد کثیری از صفر صفر صفر و صفر روبه‌رو شد! و یک دیالوگ از جانب همکارش:"تو دانش‌آموزانت رو مثل بچه‌هات دوست داری، اما مثل اینکه اونا این حس رو به‌تو ندارن".

در نهایت، بخاطر همون نمره‌های صفر، خانم شی به کل از رقابت آموزشی کناره‌گیری کرده بود. اما کانگ که حالا توی بدن خودش بود، تصمیم گرفت خودش رو شبیه خانم شی کنه و بره به رقابت.(گل پسرمون لو هم رفت😂) اما خانم شی وقتی مطلع شد تمام کلاس سه، یعنی شاگردانش، به رقابت رفتن، همراه با همکارش خودش رو رسوند. اونجا بود که یکی از قشنگ‌ترین دیالوگ‌ها شکل گرفت:"من همیشه فکر می‌کردم شماها بدترین کلاسی هستید که دارم. اما هیچوقت نفهمیدم که شاید من بدترین معلمی هستم که شما دارید"! این‌طوری شد که نخود نخود هرکه رود خانه‌ی خود! روح‌ها به بدن‌های خودشون برگشتن و خورشید آرامش، باری دیگر به مدرسه‌ تابید!

🎬 اوه، مدرسه‌ی من/وای، مدرسه‌ام به‌نظر من واقعا انیمیشن خوبی بود. چون خودم رندوم پیداش کردم یهو... ولی خب، همه‌چیزش اندازه بود. هم طنز داشت، هم یه جاهایی واقع‌بینانه می‌شد و هم در نهایت یک درسی به مخاطب می‌داد. درس همدلی‌. درس درک دیگران. درس اینکه تمام درس‌ها، با آموزش و قانون و کتاب آموزش داده نمیشن. گاهی بخاطر یک ساعت خاک خورده توی انباری مدرسه یادگرفته میشن! و البته... همون‌طور که مطمئنم ۹۰٪ شماها باهام موافقید، یه انیمیشن با دوبله فارسی(به خصوص سورن و گلوری🤣)، حتی اگه شاهکار هم باشه، شاهکارتر میشه. پس ای مردم شریف تستچی، سه کار را در ایام امتحانات خویش انجام دهید: ۱. درس بخوانید(زرشک) ۲. انیمیشن‌ها را با دوبله تماشا کنید و ۳. پست‌های خاله محبت را لایک کنید😞💘