شب در کتابخانه متروک: ماجرای من و روح یک کتاب‌خوان!

در دل تاریکی شب، زمانی که سکوت بر شهر حکم‌فرما بود، من در مقابل کتابخانه‌ی متروکه‌ی شهر ایستاده بودم. دیوارهای آجری فرسوده و پنجره‌های شکسته، قصه‌های ناگفته‌ای از سال‌های دور را در خود داشتند.

با هر قدمی که به سمت ورودی برمی‌داشتم، ترسی سرد در وجودم می‌پیچید، اما کنجکاوی‌ام بر ترس غلبه می‌کرد. در را به آرامی هل دادم و وارد شدم. بوی خاک و کاغذ کهنه در هوا پراکنده بود. نور ضعیف ماه از میان پنجره‌های کثیف به درون می‌تابید و سایه‌های وهم‌آلودی بر قفسه‌های چوبی بلند می‌انداخت. صدای خش‌خش برگ‌هایی که باد از بیرون به درون می‌راند، تنها صدایی بود که سکوت را می‌شکست.

هر قدمم در تالار اصلی، پژواکی در این سکوت وهم‌آور ایجاد می‌کرد. کتاب‌ها، گویی شاهدان خاموش تاریخ، با جلدهای کهنه و صفحات زرد شده، در قفسه‌ها ردیف شده بودند. ناگهان، صدایی ضعیف از انتهای تالار شنیدم. قلبی که در سینه‌ام می‌تپید، با هر صدا بلندتر می‌شد. با احتیاط به سمت صدا حرکت کردم.

هرچه نزدیک‌تر می‌شدم، صدا واضح‌تر می‌شد. صدای ورق خوردن کتاب بود. اما هیچ کس آنجا نبود. سایه‌ها رقص‌کنان بر دیوارها می‌لغزیدند و حس می‌کردم که کسی مرا زیر نظر دارد. به سمت قفسه‌ی صدا رفتم. کتابی که روی زمین افتاده بود، انگار به تازگی باز شده بود. همانطور که آن را برمی‌داشتم، حس کردم دستی سرد به دستم خورد.

با وحشت برگشتم. هیچ کس نبود. فقط تاریکی و سکوت. اما حس حضور یک نفر یا چیزی، قوی‌تر از همیشه بود. صدای زمزمه‌ای ضعیف از پشت قفسه‌ها شنیدم. زمزمه‌ای که نام مرا صدا می‌زد. ترس تمام وجودم را فرا گرفت. دیگر نمی‌توانستم مقاومت کنم. به سمت در دویدم و با تمام قدرت آن را باز کردم.

در حالی که نفس‌نفس می‌زدم، به پشت سر نگاه کردم. در کتابخانه، نور کم‌سویی روشن و خاموش می‌شد و سایه‌ای بلند و باریک در پنجره‌ی طبقه‌ی بالا دیده می‌شد. انگار کتابخانه زنده شده بود و من تنها کسی بودم که این را می‌دانستم. از آن شب به بعد، هرگز شب‌ها از کنار کتابخانه‌ی متروکه‌ی شهر عبور نکردم. چون می‌دانستم که در دل آن تاریکی، رازهایی نهفته است که نباید فاش می‌شدند