نبوغ عمیق اوموری

"منتظری چیزی اتفاق بیوفته؟" رمان های تصویری (visual novels) تکامل مفهوم "تجربه" هستن و یه جور خوراک همه جانبه ی مغز محسوب میشن. حتی امروزه با درنظر گرفتن این مفهوم، شرکت های سرگرمی ارزش ایده و ساخت "تجربه ی کامل" رو بیشتر از قبل بالا میدونن و بر این اساس استخدام هم انجام میدن. این یه جور پیشرفت برای جدی گرفتن مخاطب ها محسوب میشه.

ولی راستشو بخوام بگم، بازی های ژانر مستقل (indie) و سازنده های خوش ذوقشون رو نمیشه توی این مفهوم شکست داد. تجربه ی همه جانبه توی این جور بازی ها رو دست ندارن، همشون هم از اشتیاق برای خلق سازنده نشعت میگیره. مخصوصا توی ژانر ترس روان شناختی و قدرتشون توی لمس کردن خود قلب و مغز و ناخودآگاه، توی بازی هایی مثل: "اوموری"

•این پست چیا هست و چیا نیست؟ این پست یه تلاش سطحی برای لمس سطح عمق "تجربه" ی اوموریه. متن این پست توسط بنده نوشته شده و پر از نقصه ، پس برای تکمیلش به شما و تفکراتی که خیلی بیشتر از مال من میتونن پیشرفت کنن نیازه. چون جواب های "درست" ما از طیف خاکستری خارج نمیشه و صرفا برای نزدیکی به تکمیل به یه عالمه فکر نیاز داریم! همچنین برداشت ها متفاوته و فقط برداشت "کامل تر" یا "تفاوت" وجود داره، نه برداشت "درست تر"‌. امیدوارم اینا رو ته ذهنتون موقع خوندن داشته باشین. نکته: این پست اسپویل اطلاعاتی و نه اسپویل اصل داستان رو داره. (و تلاش کردم متن رو یه جور اعتدال بین خواننده هایی که بازیش کردن و اونایی که نکردن در بیارم، که یه جورایی عجیب شد😃 بازی کردن قبل خوندن هنوز پیشنهاد اولمه) نکته۲: اوموری کلی زیرشاخه ی نمادین داره که نمیتونم راجبش حرف بزنم تو این پست، چون کلیت بازی محسوب نمیشه. چیزایی هستن که باعث تکمیل داستان اصلی توی ذهنتون میشن، پس اگه خودتون برین سراغشون خیلی بهتره.

•اوموری اصلا راجب چیه؟ خلاصه ی داستان اینجوریه: شروع تقریبی بازی با معرفی شما به یه جهان رنگارنگ و کودکانست، جهانی که شما با دوستاتون به ماجراجویی های جالبی میبره. اما ایندفعه فرق داره، این دفعه دوستتون، باسیل (basil) گم شده و شما و دوستانتون باید پیداش کنین. ولی هرچی بیشتر پیش میرین، میفهمین که شاید چیزی که به عنوان واقعیت توی بازی شناختین، حتی وجود فیزیکی توی واقعیت اصلی نداشته باشه! (بهم اعتماد کنین، هرچی کمتر اسپویل شین تجربه ی قوی تری دارین)

ولی این فقط سطح ماجراست! ساده بخوام بگم: اوموری راجب تراما های شفانیافته، فرار کردن از مشکلات دنیای واقعی با پناه بردن به خیالات و در آخر رو به رو شدن یا در آغوش کشیدن اوناست. مفاهیم بخشش خود، عمق واقعی گسترش مغز انسان و درد از دست دادن با ترس روان شناختی و فضای سورئال بازی ترکیب بسیار سرگرم‌کننده ، احساسی و ترسناکی ساختن. در کل اوموری ارزش وقتی که میزارین رو داره. ولی بیاین راجب عمقش حرف بزنیم!

•ژانر، سبک و گرافیک بازی چطورین؟ اوموری به طور کل ژانر رمان تصویری ماجراجویی (یه چیزی شبیه آندرتیل) رو در پیش گرفته. سبک بازی بر اساس نوبت (turned based) و گرافیک بازی به شدت خوشگله. یه ترکیب خاصی از استایل هاست، یه جورایی وقتی خواستم اسمشو پیدا کنم به 《technicolor glitch art》 برخوردم . دقیق این استایل رو نمیشناسم، ولی به نظر میاد که شبیهه. گرافیک بازی به مکان ذهنی بستگی داره. چیز های واقعی تر ترکیبی از آرت استایل محشر سازنده و یه حالت سورئالی هستن، همینطور ساخته های ذهن و تخیل معمولا به صورت اسکچ های جوهری نشون داده میشن.

•کارکتر ها چطوری انقدر عمیقن؟ از جمله توصیه هایی که راجب کارکتر سازی درست شنیدم، دادن "نقص"، "تضاد درونی" و "هدف پنهان" به کارکتر هاست. چیزی که اونا رو دوست داشتنی میکنه و باعث میشه به شدت به واقعیت نزدیکتر باشن به این سه تا روش بستگی داره. مفهوم "نقص" کاملا با اراده انجام شده، چون شکاف میان فضای خیال و واقعیت شخصیت ها کاملا با استفاده از مفهوم "نقص" واضحه. البته یکی از نقد های این بازی همینه، انگار یه جورایی برای عمق دادن به شخصیت های اصلی"تر"، شخصیت های فرعی رو کمرنگ تر کردن، یا حداقل اونقدری که باید واردش نشدن. یجورایی انگار "تکمیل" نشدن. میشه روش بحث کرد که اصلا هدف بازی این نبوده، ولی خب فعلا واردش نمیشم.

•آیا "اوموری"یه شخصیت ثانویه (alter ego) حساب میشه؟ از یه لحاظ بله، به شدت شبیه یه شخصیت ثانویه کاربرد داره، خصوصا اوایل داستان. بنده هم طی داستان با این قضیه موافق بودم، چون به نظر به داستان "میخوره". از یه لحاظ هم نه، چون "اوموری" میتونه تصمیم های خودشو جدا از خالقش بگیره. این به صورت نمادین هم نمایش داده میشه، نمادی از "میوه ی ممنوعه" در ادیان ابراهیمی، اراده ی اولیه. همچنین اگه بخوایم حتی عمیق تر بهش فکر کنیم، شخصیت "اوموری" رو کامل تره که شبیه استعاره در نظر گرفت. استعاره ای از escapism، یه جور فرار از واقعیت با ترکیبی از احساس گناه سنگین. یه جور نماد پردازی با حضوری قوی در مغز خالقش. اونقدر قوی که به عنوان "شخصیت" شناخته بشه و اراده ای داشته باشه. در این حالت، "اوموری" بخشی از خالقش حساب میشه و بیشتر به نتیجه ی داستان نزدیکه.

•نتیجه ی بازی چیه؟ موضوع کلی بازی تقابل انکار و قبول کردنه. دو محور اصلی این بازی در این دو مفهوم تنیده شده و بر اساس انتخاب های بازیکنه که به نتیجه ای میرسن. تقریبا میشه گفت به فلسفه ی اخلاقی بازیکن بستگی داره، ولی قطعا پایان های بهتر یا بدتری توی بازی هستن و قابل تشخیصن. البته معمولا بعضی راه ها توی اوموری انتخاب میشن که بخش های بیشتری از داستان رو نشون بدن، به خاطر همین نتیجه ی نهایی برای بازیکن هایی که دور اولشون نیست خیلی تفاوتی نداره.

•نکاتی قبل از شروع بازی ۱) در نظر داشته باشین که این بازی RPG ترسناک حساب میشه و رده ی سنیتونو چک کنین. ۲) سعی کنین سیو هاتون رو مدیریت کنین و حتی اگر نمیدونین چرا سیو اونجاست، اینکارو بکنین. ۳)بعضی از مکان ها توی بازی بسته به راهی که انتخاب میکنین اجباری نیستن. حتما حواستون به جزئیات باشه و دور و اطراف دنیا رو خوب بگردین. ۴)اگه سوالی داشتین از بنده بپرسین✨️

•رفرنسی‌جات (بلاخره!) ۱)ردیت اوموری (به صورت سنگیننن) ۲)مغز و تجربه ی بنده (اگه وجود داشته باش-)