چشمانت....))

از ژرفایِ سکوتی که هیچ صدایی در آن زاده نمی‌شود،سکوتی سنگین و عمیق‌تر از تاریکی جایی که زمان از حرکت ایستاده و هر چیز به خواب رفته است،چیزی در دل من آرام‌ گرفته نه درخشان،نه پرهیاهو بلکه چون نوری پنهان در لایه‌های سرد و خاموشِ خاکستر آنجا که همه چیز به پایان می‌رسد آنجا که امید رنگ می‌بازد ‌ ‌که عشق از پیله‌هایِ مرده پروانه می‌سازد و من یقین دارم حتی وقتی دنیا خاموش است و هیچ آغاز تازه‌ای در راه نیست عشق هنوز در دلِ خاکسترها نفس می‌کشد و روزی دوباره شکوفه خواهد زد.

نه انقدری تلخ است که قابل خوردن نباشد و نه انقدری بی طعم است که تلخی اش را حس نکنی،در هرحال تلخی طعم خود را به زبان القا می‌کند،تلخی اعتیاد آور تلخی که هرچه او را می‌نوشی باز محتاج ‌ ‌ ‌ ‌به تجربه کردنِ آن تلخی هستی.‌

باز با گریه به آغوش تو برمیگردم ، چون غریبی که خودش را برساند به وطن...!

چشمانت آغاز زیبایی های جهان بود! حال بگذار تا با خیره شدن به چشمانت بهشت را تماشا کنم. آن چشمان همچون قهوه ای دلچسب است که آن ها را میپرستم! همچون غروب آفتاب است که قلب مرا نوازش می‌کند و چقدر که دوست دارم آن دو گویِ به رنگ آفتاب را