اشعار یک خیالباف p4

سلام. خیلی خیلی خوش اومدین به این پست🙃🌱…

سهم من از آسمان، چشمی پر از باران نبود، سهم من، دیدن در این تاریکی ویران نبود. درد این است: آگهم از هیچ بودن، لیک حیف، این‌قدر آگاه بودن شرط انسان بودن نبود.

نیست هیچ امید در این دشتِ خاموش و رها، نه پناهی‌ست غیر از سایه‌های ناآشنا. ای سکوتِ بی‌کران! ما را چه سود از زیستن؟ وقتِ رفتن هم نمی‌پرسد کسی از ما چرا.

ای حیات زودباور! ای فریب لحظه‌ها! سهم ما از بی‌کران، جز غمی بی پایان نبود. فلسفه یعنی: نشستن در دل تاریک ها، آن‌قدر بی‌پاسخی، بازگرد! که پرسش هم نبود.

ساعت از تکرارِ «هیچ» انگار دیوانه شده‌ست، عقربه‌ها می‌گردد اما هیچ مقصد نیست، نیست. ما فریب واژه‌ها را خورده‌ایم، ای وای ما! چون تهی از معناییم و هر تهی، دردی است زیست.

گریه کردن، خنده، بی‌تابی، خموشی، فرق چیست؟ ما اسیرانِ جهانی کور و کر، پر از سکوت. درد یعنی: موج‌های پرسش بی‌پاسخ‌م، می‌شکنند آرام بر صحرای نیست، پای بت...

مرگ، تنها واژه‌ای ست آرام در گوش عدم، ما همه زندانیانِ خویشتن در خویشتن. فلسفه یعنی تماشای تهِ خود، بی‌فریب، دیدنِ آن هیچِ زیبای غم‌آلود و کهن.