عمل سرکوب کردن

فروید برای اولین بار در سال، ۱۹۲۶ مفهوم مکانیزم های دفاعی را توضیح داد. بعداً دخترش آنا این مفهوم را اصلاح کرد و سازمان داد. گرچه مکانیزم های دفاعی بهنجار هستند و همه از آنها استفاده میکنند اما اگر به افراط کشیده شوند، به رفتارهای وسواسی و روان رنجور منجر می شوند. مکانیزم های دفاعی اصلی که فروید مشخص کرد عبارت اند از سرکوبی، واکنش وارونه، جابجایی، تثبیت، واپس روی فرافکنی، درون فکنی و والایش. دفاع های پخته بیشتر در افرادی که به‌لحاظ روانی رشد یافته‌تر هستند، دیده می‌شود. این مکانیزم های دفاعی به فرد کمک می‌کنند تا با واقعیت به‌طور مؤثرتری کنار بیاید. در واقع، این دفاع‌ها به رشد شخصیت و ارتباط بهتر با دیگران کمک می‌کنند. چند نمونه از این مکانیسم‌ها عبارت‌اند از: سرکوب ، شوخی ، والایش. همین طور، دفاع های سطح پایین بیشتر در افرادی دیده می‌شوند که رشد روانی کمتری دارند. این دفاع‌ها به طور معمول در کوتاه‌مدت به کاهش اضطراب کمک می کند، اما در بلندمدت به روابط فرد با دیگران و درک واقعیت آسیب می‌زند. برخی از این مکانیسم‌ها عبارت‌اند از: انکار ، فرافکنی ، واپس روی. به طور کلی، استفاده از مکانیزم های دفاعی پخته نشانه‌ی رشد و ثبات روانی بیشتر است، در حالیکه دفاع‌های ناپخته معمولاً نشانه‌ی ناپختگی روانی و مشکلات روان‌شناختی عمیق‌ هست.

سرکوب: انتقال غیر ارادي چیزي از آگاهی هشیار سرکوب است. سرکوب، نوعی فراموشی ناهشیار وجود چیزي است که موجب رنج یا ناراحتی ما میشود و اساسیترین رایج ترین مکانیزم دفاعی است. سرکوب میتواند بر خاطراتی که از موقعیت ها یا مردم داریم، بر ادراک ما از زمان حال، اثر گذارد (به طوري که ممکن است نتوانیم برخی از رویدادهاي ظـاهراً ناراحت کننده را ببینیم)، و حتی میتواند کارکرد فیزیولوژیکی بدن را تحت تأثیر قرار دهد. هنگامی که سرکوب در کار است، از بین بردن آن دشوار است. از آنجایی که ما براي محافظت خودمان از خطر، بـرای اینکه آن را از بین ببریم، از سرکوب استفاده میکنیم، باید بدانیم که آن فکر یا خاطره دیگر خطرناک نیست. اما تا وقتی که سرکوب را رها نکرده باشیم، چگونه میتوانیم دریابیم که دیگر خطر وجود ندارد؟ دلیل تراشی: مکانیزمی دفاعی است که تعبیر مجدد رفتارمان را براي اینکه به نظرمان منطقی تر و پذیرفتنی تر برسد در بر دارد. براي اینکه فکر یا عمل تهدید کننده اي را موجه جلوه دهیم، خودمان را متقاعد میسازیم که توجیهی منطقی براي آن وجود دارد. جابه جایی: اگر موضوعی که خواسته‌ی اید را براورده میکند در دسترس نباشد، ممکن است شخص آن تکانه را بر موضوع دیگري جابه جا کند. به این کار جابه جایی میگویند.

بازگشت: مکانیزم دفاعی بازگشت، تلاش روان انسان ها برای حفاظت از آن ها در برابر مشکلات و اتفاقات مخاطره آمیز، از طریق الگوهای رفتاری گذشته است. به گفته زیگموند فروید، رفتار افراد در مکانیسم دفاعی بازگشت، مربوط به دوره ای از رشد می شود که در آن دچار تثبیت شده اند. جبران: زمانی که احساس تنش ناشی از یک کار بد و نادرست در افراد شدت پیدا می کند، مکانیسم دفاعی جبران برای جبران احساسات منفی و ناخوشایند، فعال می شود. در این حالت فرد به تاوان کار زشت یا غیر اخلاقی که انجام داده یا ممکن است فقط از نظر او بد بوده باشد، کارهایی در صدد جبران می کند تا احساس منفی را کاهش داده و عذاب وجدانش را کم کند. فرافکنی: مکانیسم دفاعی فرافکنی شامل ابراز کردن ویژگی ها و احساسات درونی و معمولا غیر قابل قبول افراد، به دیگران بوده و در طبقه بندی مکانیسم های نوروتیک جای می گیرد. افرادی که مکانیزم دفاعی فرافکنی در آن ها فعال است، چیزهایی که در درون خود دوست ندارند را به دیگران نسبت می دهند و آن ها را بابت داشتن رفتار یا خصوصیاتی مورد سرزنش قرار می دهند.

درون افکنی: استفاده ناخودآگاه افراد از مکانیسم دفاعی درون فکنی ، به عنوان یک مکانیزم نابالغ، موجب می شود تا افراد ویژگی ها و خصوصیاتی از دیگران، به خصوص افراد مهم زندگی خود را درونی کنند. این مکانیسم دفاعی درطول رشد، باعث می شود تا کودک ویژگی هایی از والدین یا مراقبین اصلی خود را درونی کرده و آن ها را به خود نسبت دهد. عقلانی سازی: مکانیسم دفاعی عقلانی سازی از نوع دفاع های نوروتیک است و موجب می شود که افراد، جنبه های احساسی موضوعات نادیده گرفته شده و فقط یه بخش های عقلانی و منطقی مسائل توجه کنند. افرادی که برای توجیه هر مسئله و موضوعی، از توجیهات منطقی به شکلی افراطی استفاده می کنند درگیر مکانیزم دفاعی منطقی سازی شده اند. شوخ طبعی: هنگامی که افراد از مکانیسم دفاعی شوخ طبع به عنوان مکانیسمی بالغانه استفاده می کنند، در واقع در حال عبور از یک رویداد دردناک هستند که برای افزایش تحمل خود، آن را از طریق شوخی جلوه می دهند. مکانیزم دفاعی شوخ طبعی یکی از پخته ترین مکانیسم های دفاعی است و موجب می شود که سیاه ترین و تلخ ترین موضوعات، به شکلی طنز آلود مطرح شده و از شدت رنج آن ها کاسته شود.

اجتناب: با بکارگیری مکانیسم دفاعی اجتناب، افراد بدون هیچ تلاشی برای رویارویی با مسئله مشکل ساز و ناراحت کننده از آن اجتناب می کنند. در این حالت، هیچ صدمه ای به افراد وارد نشده و کمترین آسیب ممکن را خواهند خورد، چرا که به طور کامل از رو در رو شدن با مسئله، اجتناب کرده اند. خود سرزنشگری: از انواع مکانیسم های دفاعی نابالغ، می توان به خود سرزشگری، اشاره کرد. خود سرزنشگری با تضعیف عزت نفس، نادیده گرفتن خود و از دست دادن توانمندی ها همراه خواهد بود. افرادی که به شکل زیاد از حد، از مکانیسم دفاعی خود سرزنشگری استفاده می کنند، افرادی بی اعتماد به نفس هستند که قدرت ابراز وجود نداشته و خود را مشکل ساز و مقصر می دانند. خیال پردازی: رفتن در دنیای درون روانی و تلاش برای کسب محیطی امن، نشانه مکانیسم دفاعی نابالغی به نام خیال پردازی است. زمانی که سطح استرس به میزان قابل توجهی افزایش یافته و امکان تحمل آن وجود نداشته باشد، ممکن است فرد به دنیای روانی و خیال پردازانه خود عقب نشینی کند. در این حالت با نادیده گرفتن واقعیت و توجه به خیال پردازی ها و فانتزی هایش، محیط امن و بدون استرسی را تجربه خواهد کرد. کنترل‌گری: افرادی که درگیر یک مکانیسم دفاعی نوروتیک مانند کنترل گری می شوند، تمایل زیادی به تحت کنترل گرفتن همه چیز دارند. این افراد می خواهند همه چیز طبق پیش بینی و برنامه ریزی های آن ها پیش رفته و چنانچه خلاف آن اتفاق بی افتد، عصبی و آشفته می شوند. مکانیسم دفاعی کنترل گری، با دادن احساس تسلط به افراد، اضطراب و استرس آن ها را کاهش می دهد.

والایش: در حالی که جابه جایی به یافتن موضوعی جانشین براي براورده کردن خواسته های اید مربوط میشـود، والایش مستلزم تغییر دادن تکانه هاي اید است. انرژي غریزي به کانال هاي دیگر ابزار، منحرف میشود، کانال هایی که جامعه آنها را پذیرفتنی و قابل تحسین میداند. فروید معتقد بود که انواع فعالیت هاي انسان، مخصوصاً آنهایی که ماهیت هنری دارند، جلوه هایی از تکانه هاي اید میباشند که به مفرهاي پذیرفتنی از نظر اجتماعی، هدایت مجدد شده اند. همانند جابه جایی (کـه والایش نوعی از آن است)، والایش نوعی مصالحه است و مانند آن موجب رسیدن کامل به خواسته نمیشود بلکه به تراکم تنش تخلیه نشـده میانجامد. انکار: زمانی که فرد از پذیرش یک موضوع یا اعتراف به چیزی خاص امتناع کرده و از آن فرار می کند، در حال استفاده از مکانیزم دفاعی انکار است. مکانیزم دفاعی انکار، به افراد کمک می کند تا چیزی که خارج از ظرفیت پذیرش و تحمل آن ها است و توان مقابله با آن را ندارند، انکار کرده و به طور کل به فراموشی بسپارند.