ویروس غول

تحقیقات پزشکی ثبت شده و چندی دست نوشته باقی مانده از پزشک ارشد بیمارستان لتگال ویولتا وگا و همراه همیشگی اش محیا -که درحال حاضر مفقود اعلام شده -ویروسی فراتر از بیماری بلکه شاید یک نابودی

درود این سری چهارم از این دسته پستهای منه که انیمه هارو به طور یک واقعه حقیقی تعریف میکنم. پست های قبلی :اتک آن تایتان‌،دفترچه مرگ ،مای هیرو آکادمی‌ها بود *تمامی متن توسط کاربر سازنده نوشته شده اگر مشکلی بود بفرمایید

با ثبت نخستین مورد رسمی «فعالیت یک غول» در حومۀ بخش هفدهم توکیو، بشر وارد عصر جدیدی شد؛ عصری که در آن مرز میان بدن انسان و شکارچیِ انسانی، بیش از هر زمان دیگری شکننده به نظر می‌رسید. در ابتدا، گزارش‌ها چیزی بیش از شایعاتِ پراکنده نبود: اجسادی که نشانه‌ای از پارگی در گوشت نداشتند اما اندام داخلی‌شان ناپدید شده بود؛ خانواده‌هایی که در تاریکی شب صدای برخورد چیزی شبیه پنجه به شیشه را شنیده بودند؛ و بیمارستان‌هایی که موارد سوءهاضمه‌های عجیب، انحلال بافتی پیشرونده و تغییرات در آنزیم‌های خونی را ثبت می‌کردند. کسی نمی‌دانست ماجرا از کجا شروع شده، اما همه می‌دانستند خطر، در سکوت در حال گسترش است.کمی بعد روشن شد که غول‌ها نه افسانه‌اند و نه جهشی ساده؛ بلکه موجوداتی با ساختاری زیستی متفاوت، سرعت بازیابی حیرت‌انگیز و اندامی متمایز به نام «کاگونه» هستند. همین ویژگی‌های زیستی توکیو را وارد مرحله‌ای کرد که در آن، علم پزشکی و امنیت عمومی به هم گره خوردند.

پس از نخستین برخوردهای پلیس با غول‌ها، فشار اجتماعی برای فهم ریشهٔ این موجودات دانشمندان را به سمت مجموعه‌ای از تحقیقات پنهانی سوق داد. در زیرزمین‌های بیمارستان‌های دانشگاهی و مؤسسه‌های نیمه‌دولتی، آزمایش‌هایی آغاز شد که هدفشان تحلیل تفاوت میان ساختار مولکولیِ ارگان‌های غول و انسان بود.آن‌چه ابتدا صرفاً «تفاوت ژنتیکی» به نظر می‌رسید، خیلی زود به فرضیه‌ای عمیق‌تر منتهی شد: وجود نوعی عامل بیماری‌زا شبیه ویروس که توانایی انتقال به سلول‌های انسانی را دارد و بافت‌ها را وادار می‌کند مانند یک غول بازسازی شوند. این عامل فرضی که بعدها در اسناد سری با نام Rc-V ثبت شد، با سیستم ایمنی انسان وارد جنگی خاموش می‌شود و آن را به شکلی نامحسوس تسخیر می‌کند.در گزارش‌های محرمانهٔ موسوم به «گزارشات لتگال» مواردی ثبت شده بود از انسان‌هایی که بدون تماس مستقیم با غول، علائمی مانند: - افزایش غیرعادی متابولیسم - نپذیرفتن غذای معمولی - و در موارد نادر، فعال‌شدن بخش‌هایی از کاگونۀ ناقص را نشان داده بودند. همین اسناد مبنای بسیاری از تحقیقات بعدی CCG و پزشکان مستقلی شد که می‌خواستند مرز انسان غول را بهتر بفهمند.

نام بیمارستان لتگال از آن دسته نام‌هایی است که در تاریخ توکیو با ابهام و ترس همراه شده است. در ظاهر، لتگال بیمارستانی پژوهشی بود که روی بیماران قربانی حملات غول‌ها کار می‌کرد، اما در عمق کار، یکی از مراکز پیشروی بررسی «ویروس تبدیل» بود. برخی از مهم‌ترین یافته‌های آن‌ها: 1. ارگان‌های غول‌زاد مانند کبد و طحال حاوی ساختارهایی هستند که با آن چه در بدن انسان وجود دارد کاملاً ناسازگار است. به محض انتقال به بدن انسان، اگر سیستم ایمنی نتواند ویروس Rc-V را سرکوب کند، بافت انسانی شروع به «تبدیل» می‌کند. 2. کاگونه تنها در صورتی در انسان فعال می‌شود که عامل ویروسی به ناحیه‌ای خاص از طناب نخاعی برسد. 3. غذا نخوردنِ انسانی که در حال تبدیل است به شکل دردناک باساختار زیستیِ جدیدش پیوند خورده؛ بدن او انرژی را از مکانیزم‌هایی می‌گیرد که بدون تغذیۀ RC (گوشت ان*سان) پایدار نمی‌مانند. 4. برخی افراد دارای مقاومت ژنتیکی‌اند.آنها حتی پس از قرار گرفتن در معرض ارگان غول، تبدیل نمی‌شوند. این یافته‌ها اهمیت دوچندان پیدا کردند، مخصوصاً پس از حادثه‌ای که برای کانکی رخ داد و پروندهٔ او برای همیشه نام لتگال را در مرکز توجه قرار داد.

وقتی کانکی یک دانشجوی معمولی در اثر حادثۀ حملهٔ رییزه به بیمارستان منتقل شد، هیچ‌کس نمی‌دانست که پزشک جراح بدون دریافت مجوز و در همین بیمارستان ، تصمیم گرفته بود برای نجات جان او از ارگان‌های خود رییزه استفاده کند. جراحی، در ظاهر موفق بود؛ کانکی زنده ماند. اما سه روز بعد، نخستین نشانه‌ها ظاهر شدند: - نپذیرفتن غذای عادی - اختلال حسی شدید - تغییرات در آنزیم‌های خونی - و فعالیت غیرمنتظره در ستون فقرات آن‌چه این عمل ایجاد کرد، نه یک انسانِ درمان‌شده بود و نه غولی کامل؛ بلکه هیبریدی میان هر دو، تحت تأثیر ویروس Rc-V و فشار بیولوژیکیِ ارگان‌های پیوندی.افشاگری این پرونده باعث شد اسم بیمارستان در گزارش‌های CCG به عنوان مکانی ثبت شود که مرز اخلاق پزشکی در آن شکسته شده است.

پس از مورد کانکی، چند گروه پزشکی و سازمانی دیگر نیز شروع به بررسی این پدیده کردند. گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی تلاش کردند با تزریق کنترل‌شدهٔ Rc-V به بیماران لاعلاج، پل میان دو گونه را شکل دهند تا شاید به قدرت بازیابی غول‌ها دست پیدا کنند. اما نتیجه، عموماً مرگ یا تبدیل‌های ناقص و کنترل‌نشده بود. این تلاش‌ها به تدریج منجر به: - ثبت رسمی بیماران «پیش‌غولی» - توسعه ابزارهای تشخیص سریع - ایجاد استانداردهای سختگیرانه برای پیوند اعضا - مجازات سنگین برای جراحی‌های غیررسمی شد. با این حال، بازار سیاه پیوند ارگان غول همچنان زیر پوست شهر در جریان بود؛ بازاری برای کسانی که می‌خواستند قدرتمندتر شوند یا زندگی‌شان را نجات دهند.

پس از تثبیت پژوهش‌های لتگال، توکیو وارد دوره‌ای تازه شد؛ دوره‌ای که در آن مردم به‌جای ترس‌خالص، با کنجکاوی نیز به این موجودات می‌نگریستند. فهمیده بودند که تبدیل، صرفاً یک هیولا‌زایی نیست؛ بلکه یک بیماری، یک انتقال، و شاید یک مسیر تکاملی متفاوت است. با این‌حال، جامعهٔ بشری هنوز ابزار کافی برای درک کامل ویروس Rc-V ندارد. هیبریدهایی مانند کانکی که میان دو جهان گرفتار شده‌اند نه تنها پیامد یک حادثه‌اند، بلکه ثابت می‌کنند که مرز میان انسان و غول همیشه آن‌قدرها هم محکم نبوده است. شاید روزی برسد که علم و اخلاق به نقطه‌ای برسند که دیگر نیازی نباشد هیچ انسانی برای نجات خود به ارگان غول‌ها وابسته شود. اما تا آن زمان، توکیو شهر سایه‌ها می‌ماند؛ شهری که در آن علم و کابوس‌های زیستی دست‌در‌دست هم حرکت می‌کنند.