برو!

برو… اما نه آن‌گونه که باد، برگِ آخرِ پاییز را می‌بَرَد

برو… اما نه آن‌گونه که باد، برگِ آخرِ پاییز را می‌بَرَد، برو… چنان که نور از دلِ شب می‌رویَد، آهسته و بی‌صدا. برو، که هر قدمت، زمزمه‌ای از رهایی‌ست، و هر نگاهِ واپسینت، خاطره‌ای‌ست که نمی‌میرد…

برو… شاید روزی، در کوچه‌ی بن‌بستی از خاطرات، دوباره پیدایت کنم، چونان گُلی که از دلِ صخره‌ها سر برآورده. برو، و بگذار این فاصله، آوازِ دلتنگیِ مرا به گوشِ آسمان برساند.

بگذار ابرها اشکِ مرا ببارند، و باد، عطرِ رفتنت را در هوا بپاشد. اما بدان، هر کجا که باشی، نوری از تو در این حوالی خواهد درخشید،

و جاده‌ای که پیموده‌ای، همیشه به سویِ آغازی نو، ما را رهنمون خواهد بود… برو، و نقشِ پایِ خویش را بر ریگِ زمان بِنگار. شاید که چونان موج، بازآیی، و قصه‌ی ناگفته‌ی دل را، بر ساحلِ سکوت، دوباره تکرار کنی. برو، و قاصدکِ آرزوهایت را، به دستِ بادِ سپار.