بی تو دیوانه شدم

دوستان شعر طولانی ای هست امیدوارم دوست داشته باشید و بر روحتون بشینه

در میانِ هیاهویِ روزگار در میانِ سکوتِ شب‌هایِ بی‌قرار هر کجا می‌روم، سایه‌ات را می‌بینم در میانِ خیالم، تو را می‌بینم گوشه‌یِ دلم، غرقِ تویی و من در میانِ غمی، بی‌تو و بی‌دمن از این دوری و از این بی‌خبری در میانِ تنهایی، دیوانه شدم از بی تو...

آینه‌ها با من، هم‌سخن شده‌اند از غصه و از اشک، پر‌مکن شده‌اند هر چه می‌بینم، تصویرِ توست در چشمم هر چه می‌شنوم، طنینِ صدای تو در گوشم

نگاه می‌کنم به ساعت، اما زمان ایستاده گویی تمامِ جهان، بر من فرود آمده هر ثانیه‌ای که می‌گذرد، تیغی است بر جانم هر لحظه‌ای که می‌گذرد، زخمی است بر درمانم کاش می‌شد از این تبارِ واقعیت، گریخت از این دنیایِ سرد و از این تنهاییِ سخت کاش می‌شد در خواب، دوباره به تو رسید و در آغوشِ خیالِ تو، آرام گرفت و خفت اما بیدار می‌شوم و باز این سکوتِ سنگین باز این تنهاییِ بی‌انتها و این چشمانِ پر از دین خستگی از این بازیِ تقدیر، به جانم نشسته و شب‌هایِ طولانی، بر روحم، سایه افکنده در میانِ این ویرانه‌ای که از دلم ساخته‌اند در میانِ این خاطراتی که از من بافته‌اند در میانِ این فریادهایی که در گلویم مانده در میانِ این سکوتی که بر جهان حاکم شده... دیوانه شدم از بی‌تو.

کاش به فریاد دلم برسید