دزیره؛

دزیر؛ نامی بی پایان

نامت که می‌افتد میانِ لب‌ها باد، آرام‌تر می‌وزد و جهان شبیهِ صحنه‌ای می‌شود که عشق در آن تمرینِ بی‌پایانِ بودن می‌کند. دزیره؛ تو را که صدا می‌کنم ستاره‌ها، نورشان را کمی نزدیک‌تر می‌ریزند

تا شب از چشم‌هایت شروع شود. دزیره؛ گمانم هر دلی جایی در خودش یک بالکنِ خاموش دارد که منتظرِ قدم‌های توست

هر بار که نامت را در دل می‌خوانم، گل‌ها از خواب برمی‌خیزند و باران، آرام‌تر بر زمین می‌بارد، چنان که گویی می‌خواهد حروفِ اسمت را نوازش کند.

می‌دانی؟ عشق، از وقتی جهان را شناخت به رنگِ صدای تو درآمد، و ماه از حسادت، هر شب از پنجره‌ی آسمان به چشمانت خیره می‌شود. دزیره؛ اگر روزی سکوت میانمان فاصله انداخت، من هنوز در هوای نفس‌هایت شعری ناتمام خواهم نوشت، که با هر لبخند تو تمام شود.