ای آشنا ::

درود فرشته کوچولو های خاله ! خیلی خوش اومدین نانازیا 💘

سکوت کرده‌ام؛ نه از بی‌پناهی، و نه از بی‌توجهی. در من طوفانی از واژه‌هاست، اما دریغ که میانِ لب‌های من و نگاهِ تو، دیواری به بلندایِ شرم و ترس کشیده شده است. چقدر سخت است که داشته باشمت، اما تنها در خیال؛ و دوستت بدارم، بی‌آنکه جراتِ گفتنِ حتی تکه‌ای از این حجمِ عظیمِ دلتنگی را داشته باشم. تو در کنار منی، اما من، در آستانه‌یِ اعتراف، گم می‌شوم در خودم و به ناچار، لبخند می‌زنم به این همه‌ دردِ پنهان.

و حالا، هر بار که به چشمانت خیره می‌شوم، گویی تمامِ دنیا به تماشا می‌نشیند تا ببیند چگونه در سکوت، قطره‌قطره آب می‌شوم. حیف که واژه‌ها در آستانه‌ی تو زانو می‌زنند و هرگز به زبان نمی‌آیند؛ و من می‌مانم و وزنِ سنگینِ یک عشقِ بی‌صدا، که روی شانه‌های خسته‌ام سنگینی می‌کند.

کاش می‌شد روزی از این خوابِ گران برخیزم و به جایِ نگاه‌های مبهم، ترانه‌ی نامِ تو را با تمامِ وجود فریاد بزنم. اما افسوس که سهمِ من از این قصه، تنها سوختن در آتشِ پنهانی است که فروغش را کسی جز دلم نمی‌بیند.

با این همه، اگر روزی در گذرگاهِ زمان، غریبه‌ای را دیدی که با چشمانی خیس به دوردست‌ها خیره شده است، بدان که او منم؛ کسی که تمامِ زندگی‌اش را به پایِ عشقِ نگفته‌اش باخت، و در خاموشی، بی‌آنکه نامی از او بماند، دوستت داشت… تا ابد.