پریزاد

«من پریزادم؛ پری‌ای که بال‌هایش را غم سوزاند و آوازش را در چاهِ سکوت انداختند — مرا ببخش اگر لبخندم شبیه زخم است.»

منم پریزاد، دخترِ شب‌های بی‌ستاره که اشکم چون شهاب افتاد و کس ندید آزاره مرا گفتند پریوش، لیک پرم سوخته ز غم دلم چون آینه بشکست و کس نشنید آوازم

به باغِ عمر، گل‌ها را به دست باد دادم درونِ سینه، صد زخمِ کهن بنهاد و بادم پریزادم، ولی افسونِ پروازم شکسته است کلیدِ قفلِ اندوهم، درونِ چاه، گم گشته است

مرا خواندی؟ صدايم از پسِ صد پرده می‌آید چو نیلوفر، سرم از شرم، سوی آب می‌آید پریزادم، پری‌زادِ غمِ بی‌مرز و بی‌پایان که لبخندم، گلِ خشکیده‌ای در باغِ ویران است

مرا گفتند پریزادِ افسانه‌های دور ولی افسانه‌ام را کس نخواند از دفترِ نور شبی از کوچه‌های بی‌کسی رد شدم، خاموش و پشتِ پنجره‌ها، خاموشی‌ام شد قصه‌ای در گوش