نوشته‌هایم؛

بعضی وقتا که حوصله آدم سر‌می‌ره.. شروع به نوشتن می‌کنه و گاهی حتی با کلمات، نوشته‌هایی رو خلق می کنه که خودش هم مبهوت‌ش می‌شه.

"این شب‌های بی تو، خیابان‌های سرد و خاموش، محرم رازهای دردمند من‌اند. گویی باد، این آغوش گشاده‌اش را به تن بی‌جانم می‌فشارد و دست نوازش بر گونه‌هایم می‌کشد؛ و در این آغوش سرد، یاد تو چون آتشی پنهان، در خاطرم شعله می‌کشد.

می‌نویسم از امیدی که گرمایش رو به زوال است، از بهاری که در شرف زمستان شدن. ای محبوب دل بی‌قرار من، صبر و تحملم چون آخرین برگ خشکی که به هرم باد تسلیم می‌شود، در آستانه فرو ریختن است. بازگرد تا در بهار وجود رنجورم، جان تازه‌ای بدمی. ای غزال گریز پای من.

بازگرد و بنگر که این بذری که از ناشناخته‌ای در وجودم کاشتی، چگونه چون ریشه‌ای در جانم دوانده و مرا در خود غرق ساخته است. در این غرقابِ احساس، چشم‌هایت چون لنگری مرا به سکوت وا می‌دارند؛ سخنی از من برنمی‌آید.

آخر جانان من، بی‌خبری از آنکه شب‌هایم، پس از رفتن تو، چه عمیق‌تر از سیاهیِ پیشین فرو رفته‌اند. آسمانی که روزگاری از برلیانِ ستارگان می‌درخشید، اکنون برای دلِ رنجورم، بیش از جنگلی انبوه و تاریک نیست؛

بازگرد، بازگرد، و چون شبنمی لطیف، بر جانِ پژمرده‌ام باران شو و مرحمی بر این دلِ بی‌قرار."