یک ایران و هزار پرچم(تا دوره اسلام)p1

درود دوستان به پارت یک این پست خوش اومدید قرار هست پرچم های ایران تا دوره ی اسلامی رو تو پارت یک برسی کنیم.

قبل از به پادشاهی رسیدن کوروش کبیر، نقش روی پرچم ایران، تصویر یک گاو بالدار بوده است. طبق روایت ‌های تاریخی، نام این پرچم درفشا بوده. که می‌ توان درفشا را اولین پرچم ایران دانست.

پس از آن و در زمان سلسله هخامنشیان، نقش روی پرچم به تصویر یک پرنده شکاری تغییر کرد. اغلب افراد این پرنده را، پرنده شهباز می ‌دانند و دلیل وجود تصویر این پرنده بر روی پرچم ایرانیان در زمان فرزندان هخامنش طبق روایت ها مربوط به افسانه ‌ای است که در آن پرنده شهباز، ناجی آریایی ‌ها شده و آنان را به سمت ایران هدایت نموده.نام این پرچم درفش شهباز است.

پس از اینکه اشکانیان بر بیگانگان سلوکی پیروز شدند، تصمیم گرفتند پرچمی متفاوت طراحی کنند. پرچم واحد کشور و قوم پارت در زمان حکومت بر ایران، پرچم خورشید بوده است. بدین گونه که آرم پرچم ایران از یک خورشید زرد رنگ در میان یک پرچم سیاه تشکیل شده بود.

نخستین اشاره در تاریخ اساطیر به وجود پرچم ایران، بر می گردد به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی دهاک (ضحاک). در آن زمان کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شوند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشاند.

فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش بیارایند و دُر و گوهر به آن بیفزایند، که آن را درفش شاهی خواند و به این صورت ” درفش کاویان ” پدید آمد. نخستین رنگهای پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه ویژه ای بر روی آن وجود داشته باشد. درفش کاویان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاریخ تا پیش از حمله اعراب به ایران، به ویژه در زمان ساسانیان و هخامنشیان پرچم ایران را درفش کاویان می گفتند، هر چند آن درفش کاویانی اساطیری نبوده است.

پس از تازش تازیان به ایران، ایرانیان تا 200 سال هیچ درفش یا پرچمی نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملی ایران زمین، یعنی ابومسلم خراسانی و بابک خرم دین، دارای پرچم بودند. ابومسلم پرچمی یک سره سیاه رنگ داشت و بابک سرخ رنگ. به همین روی بود که طرفداران این دو را سیاه جامگان و سرخ جامگان می خواندند. از آنجایی که علمای اسلام تصویرپردازی و نگارگری را حرام می دانستند تا سال های مدید هیچ نقش و نگاری از جانداران بر روی درفش ها تصویر نمی شد.