ناشناخته

برشی از نوشته های ته دفتر کهنه.

 لبخند تو آغاز همه چیز بود. وقتی دیگر واژه ی من بی معنی شد. تمام فکر و ذکرم شده بود تو و تمام اجزای بدنم ، تک تک سلول هایم و هر آن چه از وجودم بود، مشتاق شنیدن درباره ی تو بود . به ظاهر آرام بودم. امّا در دلم؛ چگونه میتوانم توصیف کنم که در دلم چه میگذشت؟!

نمیدانم تا به حال متوجه برق چشمانم شده ای یا نه ؛ هر وقت می بینمت چشم هایم برق میزند ، دست هایم میلرزد و پاهایم، سست میشود. و نمیدانم که در وجود تو چیست که مرا از خود بی خود میکند.

راستش را بخواهی خیلی چیز ها را نمیدانم و صد البته که در ندانستن میمانم. چون قرار بر این است که من چیزی نپرسم و تو هم چیزی نگویی ! +پس اتمام ؛ ندانستن، نپرسیدن و غوطه ور شدن است...

خب میخواهم بگویم که در این صورت، چطور میتوانم تو را بشناسم؟ نه راهی برای دانستن وجود دارد و نه میلی برای ادامه دادن. امّا مشکل این است که چگونه بدون شناختی از تو، با تمام وجود تو را آرزو میکنم؟ پس ندانسته های من ، خود شناختی از توست.

همیشه دوست داشتم حرفی بزنی تا گفت و گو هایمان شیرین تر شود. حیف که همیشه سکوت را ترجیح میدهی. فکر میکنم در این ندانستن ها و غوطه ور شدن ها ؛ چیز هایی هم دستگیرم شده است؛ نه؟