جایی که قول‌ها مردند

جایی که قول‌ها م-ردند

لباس آبی پوشیده بود. نه آن آبیِ روشنِ آسمان، آبیِ تیره‌ای شبیه غروبِ دل. کنار پنجره نشسته بود و باران آرام روی شیشه می‌لغزید... مثل اشک‌هایی که دیگر حوصله‌ی ریختن نداشتند.

خانه ساکت بود، آن‌قدر ساکت که صدای نفس‌هایش هم غریبه به نظر می‌رسید. نامه را دوباره خواند...

کلمه‌ها همان‌قدر سرد بودند که دفعه‌ی اول. قول‌هایی که زمانی گرم بودند، حالا فقط خط‌هایی جوهری روی کاغذی بی‌جان بودند. لباس آبی پوشیده بود چون می‌خواست شبیه خاطره‌ای باشد که دیگر کسی به یادش نمی‌آورد.

چراغ را خاموش کرد، پنجره را بست، و فهمید بعضی آدم‌ها نمی‌روند… آرام‌آرام در دلِ آدم خاموش می‌شوند...