آگهی ترحیم؛

درود ویولتا هستم بهم بگید کدوم نوشته رو بیشتر دوست داشتید اگه خواستین خودتون هم برام بنویسین تا لذت ببریم از هنرتون

اش لینکس.در سن 17 سالگی در روز بزرگداشت اپولو الهه خورشید در گذشت.از او خانواده یا وارث خونی باقی نمانده .اما به گفته اطرافیان نزدیک ترین فرد به او شخصی به نام ایجی بوده دوستان از فامیل او اگاه نیستند تنها میدانند زاده زاپن بوده و طبق نتیجه تحقیقات حال نیز به زادگاهش بازگشته.او در نیویورک زاده شد و به شهر هنگام روزهای بارانی عشق می ورزید چرا که فکر میکرد هنگام باران تنها او نیست که دل گرفته است و میگرید.ما از تحصیلات او اطلاعی نداریم اما در فنون هنرهای رزمی کارها با سلاح و مبارزه تن به تن فردی بسیار توانمند بود در اواخر نوجوانی سرپرستی یک باند را به عهده گرفت و با وجود سن کمش به سرعت احترام –اعتماد و اعتبار را میان زیر دستانش به دست اورد به شهرش و مهم تر از همه نزدیکترین دوستش بسیار علاقه داشت و دوستان قابل اعتمادش را عزیز میشمارد اموزش تیراندازی یکی از تفریحاتش بود روحش در آرامش ابدی باشد.

جادوگر قدرتمند و پیشین؛ شاگرد کوبنده نبردها با کمال تأسف و تأثر فراوان، خبر درگذشت «سوگورو گتو» را به اطلاع عموم و جامعه جادوگری می‌رسانیم. او که زمانی به عنوان یکی از برجسته‌ترین دانش‌آموزان آکادمی جادوگری توکیو شناخته می‌شد و در کنار بهترین‌ها ایستاده بود، اکنون به سفری بازگشته که پایانش برای بسیاری همچنان ابهام و درد است.یاد او را گرامی می‌داریم خاطرات او به عنوان دوست و هم‌تیمی وفادار، به ویژه در سال‌های ابتدایی شکل‌گیری، در یادها باقی خواهد ماند. او نمادی از نیرویی بود که می‌توانست در مسیر روشنایی بدرخشد. توانایی او در به کارگیری ارواح نفرین شده، جایگاهی بی‌بدیل در میان جادوگران ممتاز به او بخشیده بود. قدرت او، هم مایه امید و هم عامل نگرانی بود.مسیر زندگی‌اش، هرچند با تغییرات دردناک همراه بود، اما همواره با اعتقادی راسخ به هدفی که در نظر داشت، طی شد؛ هدفی که در نهایت او را از مسیر مرسوم دور ساخت. بازماندگان به دلیل ماهیت زندگی پرفراز و نشیب و همچنین ابهامات پیرامون آخرین سال‌های فعالیتش، خانواده مستقیم و نزدیکان ایشان ناشناخته‌اند. با این حال، تأثیر عظیم او بر تاریخ جادوگری ژاپن، او را برای همیشه به یادها خواهد سپرد. آرامگاه معنوی او گواهی خواهد بود بر نبردهایی که با شجاعت و قدرت تمام به انجام رساند. یادش گرامی باد.

شخصیت محوری تاریخ مارلی و الدیا؛ نماد عزم بی‌حد و مرز جهان امروز شاهد خاموشی نیرویی است که تا آخرین نفس برای تحقق دیدگاه خود جنگید. «ارن یگر»، پس از نبردهایی فراتر از تصور انسان، سرانجام به آرامشی رسید که در طول زندگی‌اش به دنبال آن بود. یاد او را در گذر تاریخ ثبت می‌کنیم: او با قلبی آکنده از خشم و عشقی عمیق برای دوستانش، مسیر خود را آغاز کرد. اشتیاق او برای دیدن «دنیای بیرون از دیوارها» به موتور محرکه بزرگترین تحولات تاریخ تبدیل شد. حامل میراث‌های سنگین و رازآلود، او مجبور به پذیرش مسئولیت‌هایی شد که هیچ انسانی نباید به تنهایی متحمل شود. قدرت‌هایش همزمان موهبت و نفرین او بودند. اراده او برای پایان دادن به چرخه نفرت، او را به نقطه‌ای رساند که هیچ بازگشتی وجود نداشت. او برای آزادی، بزرگترین بهای ممکن را پرداخت و تصمیماتی گرفت که برای همیشه مسیر بشریت را تغییر داد.اگرچه در نهایت در مسیر خود تنها ماند، اما وفاداری عمیق او به کسانی که دوستشان می‌داشت، تا ابد در ذهن آن‌ها زنده خواهد ماند. بازماندگان ارن یگر میراثی عظیم، اما پر از زخم‌های تاریخی بر جای گذاشت. او برای بسیاری نماد امید و برای عده‌ای دیگر، نماد نابودی است. یاد او متعلق به تمام کسانی است که در پی حقیقت و آزادی، نهایتاً راهی جز فداکاری بزرگ نیافتند باشد که روح او در سرزمینی آزاد، فارغ از بار سنگین سرنوشت، آرام گیرد.

«آهنگی که هرگز به پایان نرسید» با قلبی شکسته، فقدان یوکی فوجی‌شیما، ستارۀ پر نور و زودگذر، را اعلام می‌کنیم. یوکی، نوازنده‌ای با استعدادی ذاتی و روحی سرشار از موسیقی، حضوری بود که می‌توانست سکوت را با نت‌های گیتارش پر کند و تاریکی را با لبخندی آرام بزداید. میراثی از احساسات:او با انگشتانش داستان‌هایی را می‌نواخت که فراتر از کلمات بودند. موسیقی او، که اکنون تنها در خاطرات ما طنین‌انداز است، گواهی بر شور و عشق او به نواختن بود. رابطه‌اش با مافویو نماد یک عشق اول، عمیق و تغییردهنده بود. هرچند زمان زیادی در کنار هم نبودند، اما تأثیر او بر مسیر زندگی مافویو، مانند یک آکورد اساسی در یک قطعه موسیقی، باقی خواهد ماند. رفتن او به شکلی ناگهانی و تلخ، ناتمامی دردناکی را بر جا گذاشت؛ یک آهنگ که در اوج خود ناگهان قطع شد. پیام ما یوکی همیشه به عنوان اولین کسی که توانست قلب مافویو را با موسیقی زنده کند، در یاد خواهد ماند. او نتهای اولی بود که پایه‌گذار سمفونی‌های بعدی شد. «حتی اگر صدایش در میان ما نباشد، موسیقی‌اش ابدی است.»