سنگ فرش خیابان ها.

از که بگویم؟ از مادری که ذکر گویان چشم به راه فرزندش نشسته؟ یا از فرزندی که جوانی‌اش را جا گذاشت و راهی خیابان شد؟

از دلاوری‌اش بگویم؟ که با مشتی از هیچ برای میهنش می‌جنگد یا از دلیری‌اش که صدای فریاد بغض‌آلودش در شهر می‌پیچد؟

از چه بگویم؟ از اشکی که در چشم لانه کرده یا از دلی که به خون نشسته؟ و ما در میانه رقص م، رگ…

روزهای ما خالی از امید و روشنی‌اند،سرشار از جفا و بیداد. سیاهی این روزها به تصویر کشیده نمی شوند قلم و دوات رمق وصف ندارند، رنج‌های ایران نوشته نمی‌شوند..سنگ فرش خیابان‌ها را گلگون می‌کنند.