چشم‌هایم

در آبی چشمانش

" فكر می كردم چشمهات بهتر شدن. 'هيچ چیز از قبل بهتر نشده. زبانش را به لب پایینش کشید و سرش را روی میز رها کرد، 'چشم هام فقط نیمی از درد قلبم رو تحمل میکنند. نفس عمیقی کشید و با حسرت به دو گوی مشکی پایین صورتش نگاه کرد "دوستش داری؟ ' دوستش دارم فقط یک جمله است، پس چرا گفتنش اینقدر سخته؟

اونقدر بهت نگاه میکنم که نفس هام به شماره بیوفتن.. طوری بهت خیره میشم که از خودت فرار کنی و جایی جز آغوش من نداشته باشی، انگار که با چشم هام تورو نفس میکشم.

میتوانم حال و روز چشم‌هام رو قبل از دیدن چشم هاش به خاطر بیارم. زمانی که دست هایش مرا در تاریکی رها کرد، صدای دریارا دنبال کردم و به چشم های ابی اش رسیدم‌.

مهم نیست چقدر آدم عاشق و صبور باشه. زمانی میرسه که خستگی به دوش کشیدن احساساتش از چشم هاش بیرون میزنه و همه چیز رو کنار میزاره و من همینقدر خسته بودم

احمق بودم که فکر میکردم اگه دوباره ببینمش ، این زخم خوب میشه زخم های جدیدی که با موج های برنده چشم هاش روحم رو لمس میکرد فقط درد زخم های قبلی رو از بین میبرد و صادقانه مرز بین شادی و اندوه رو گم کرده بودم.