چرا بعضی درد ها را نمی‌توان توضيح داد،اما می‌توان حسشان کرد؟

بعضی دردها نه دیده می‌شوند، نه گفته می‌شوند؛  فقط در سکوتِ دل جا می‌گیرن و بی‌آنکه توضیحی داشته باشن، آدم رو می‌سوزونند.  دردهایی که کلمه‌ها برای توصیفشون کم میارن و فقط می‌شه با تمام وجود حسشان کرد.  در همین دردهای بی‌صدا و عمیق رو از زاویه‌های مختلف بررسی می‌کنیم.

۱. شدت احساسات گاهی یک لحظه آن‌قدر پررنگ از احساس است که انگار زمان برایش مکث می‌کند.  اتفاق‌هایی که با عشق، ترس، شادی یا اندوه همراه بوده‌اند، مثل مهر داغ روی روح می‌نشینند.  در آن ثانیه‌ها، قلب تندتر می‌زند، نفس‌ها کوتاه‌تر می‌شود، و ذهن همهٔ توجهش را روی همان لحظه جمع می‌کند.  همین شدت، همان چیزی است که خاطره را از یک تصویر ساده به یک «حضور ماندگار» تبدیل می‌کند.  انگار روح می‌گوید:  «این را نگه دار… این لحظه تو را تغییر داد.»  و همین جملهٔ بی‌صدا، آن خاطره را برای همیشه در ما زنده نگه می‌دارد.

۲. نقش آمیگدالا در عمق مغز، جایی کوچک اما قدرتمند وجود دارد؛  جایی که احساس را جدی‌تر از هر چیز دیگری می‌گیرد.  وقتی اتفاقی پر از هیجان یا درد رخ می‌دهد، این بخش کوچک مثل نگهبانی بیدار می‌شود و آن لحظه را با دقتی عجیب ثبت می‌کند.  نه مثل یک عکس معمولی،  بلکه مثل یک تصویر زنده که هر بار به یادش می‌افتیم، دوباره نفس می‌کشد.  آمیگدالا انگار می‌خواهد ما را از تکرار دردها محافظت کند،  یا لحظه‌های مهم را برای همیشه در صندوقچهٔ ذهن نگه دارد.  برای همین بعضی خاطره‌ها نه محو می‌شوند، نه کمرنگ؛  چون در جایی ذخیره شده‌اند که فراموشی به آن راه ندارد.

۳. تکرار ذهنی بعضی خاطره‌ها را خودمان زنده نگه می‌کنیم،  بی‌آنکه بخواهیم.  شب‌ها که سکوت می‌شود،  یا وقتی از کنار یک خیابان آشنا رد می‌شویم،  یا وقتی یک آهنگ قدیمی پخش می‌شود…  ذهن آرام‌آرام همان لحظه را از میان هزاران تصویر بیرون می‌کشد و جلوی چشممان می‌گذارد.  هر بار مرور، مثل این است که دوباره دستی روی آن زخم کشیده شود؛  نه آن‌قدر که خون بیاید،  اما آن‌قدر که دردش یادمان بیفتد.  این مرورهای بی‌صدا، خاطره را زنده نگه می‌زنند؛  و هرچه بیشتر به آن فکر کنیم، ریشه‌اش در دل عمیق‌تر می‌شود.

۴. پیوند عاطفی بعضی خاطره‌ها به آدم‌هایی گره خورده‌اند که برایمان مهم بوده‌اند.  آدم‌هایی که حضورشان، حرف‌هایشان، یا حتی سکوتشان، بخشی از ما شده.  وقتی کسی در زندگی ما نقش بزرگی داشته باشد،  خاطره‌هایش هم بزرگ می‌مانند.  گاهی یک بو، یک جمله، یک نگاه،  یا حتی یک لحظهٔ کوتاه،  تمام آن روزها را دوباره زنده می‌کند.  انگار روح هنوز رد پای آن آدم را در خودش نگه داشته.  این پیوندها با زمان قطع نمی‌شوند؛  فقط شکلشان عوض می‌شود.  برای همین خاطره‌هایی که به عشق، دلتنگی یا فقدان وصل‌اند،  هیچ‌وقت واقعاً نمی‌روند.

۵. ناتمام‌ماندن هیچ‌چیز مثل یک داستان ناتمام، ذهن را درگیر نمی‌کند.  حرف‌هایی که گفته نشد،  راه‌هایی که نیمه‌کاره ماند،  احساساتی که فرصت بیان پیدا نکرد،  و آدم‌هایی که آمدند اما نماندند…  این‌ها همه تبدیل می‌شوند به دردهایی که نه می‌شود توضیحشان داد،  نه می‌شود ازشان گذشت.  چون ذهن همیشه دنبال پایان است،  و وقتی پایانی وجود ندارد،  خاطره مثل یک سؤال بی‌جواب در دل می‌ماند.  چیزهای ناتمام همیشه سنگین‌ترند،  چون آدم نمی‌داند باید با آن‌ها چه کند؛  فراموششان کند،  یا منتظر بماند،  یا فقط تحملشان کند.  و همین بلاتکلیفی،  خاطره را ماندگارتر از هر چیز دیگری می‌کند.