دیوار مقوایی قسمت هشتم

تا کی میشود پشت دیوار های مقوایی پنهان شد؟

کوچه متروکه ی متروکه بود.آفتاب بالا آمده بود،اما هنوز که هنوز است هیچ کس در کوچه جز میو و تومیوکا در آنجا نبودند.تومیوکا مدام به مادرش تماس میگرفت تا به دادشان برسد.اما مادر انگار سرش شلوغ کار هایش بود.شاید به طور کل تومیوکا و اتفاقات دیشب را فراموش کرده است.

سرش را روی دیوار گذاشته بود و خوابش گرفته بود.از بس عزاداری کرد دیگر طاقت ادامه دادن بدون استراحت کوتا را نداشت.صدای مادر تومیوکا شنیده شد. یک هودی مشکی با شلواری مشکی.مادر چشمانش قرمز شده بود.میو سرش را برگرداند و بلند شد.مادر سلامی کرد و به سمت تومیوکا رفت.به میو گفت:مرا ببخش. میو با کنجکاوی به مادر نزدیک شد و پرسید:کلی سوال ذهنم را درگیر کرده است.

مادر با بغض‌ جواب داد:همین امروز جواب همه سوال های ذهنت را میفهمی میو کنجکاو شد.حسی ترس بدنش را گرفته بود.دلیلش را نمیدانست.مادر تومیوکا را در آغوش گرفت و اشک ریخت.تومیوکا چشمانش را بازکرد.مادر با صدای لرزان گفت:پسرم...پسرم...من...من را ببخش. تومیوکا با صدای گرفته،سر درگم بود گفت:چرا؟

مادر با صدای لرزان گفت:فقط برای آرامش ابدی شما. تومیوکا دستانش میلرزید.حس تر■س او را فرا گرفته بود که ناگهان.. صدای نفر دوم را شنید:آفرین دوشیزه!خوب گیرشان انداختی! مادر تومیوکا را از جایش بلند کرد و به زمین زد.میو دست روی دهان گذاشت تا میخواست به سوی تومیوکا برود،چیز تی■زی روی گلو حس کرد.