جملاتی از کوروش بزرگ

کوروش کبیر، ابرمرد تاريخ، پادشاه ايران زمين، شجاع‌ترین شاه ایران بود که با گفتار، کردار و پندار نیک خود انقلابی بزرگ در امپراتوری‌های تاریخ به پا کرد.

کوروش از پدرش آموخته بود: کسی را نیاز برآورده نخواهد شد که از یزدان محصولی فراوان پاداش خواهد اما هیچ دانه ای نیافشانده باشد. این نماز ها ناساز و ناهمگون با آیین آسمان است

راه دل ربودن و دل بسته کردن مردمان نه با درشتی و تند خویی ست که با تیمار و اندوه خواری‌های مهرورزانه است.

کوروش بزرگ به پسرانش می گوید: اگر شما دوستان می‌جویید که پشتیبان باشند شما را و پاس دارند اورنگ‌تان را، چه کس بیش از برادر درخور دوستی، که با شمایش یک پدر و یک مادر است؟

من کورش هخامنشی فرمان دارم که بر مردمان ملال نرود که ملال مردمان ملال من است و شادمانی مردمان شادمانی من.بگذارید هر کس به ایین خویش باشد.زنان را گرامی بدارید.فرودستان را در یابیدو هر کس به تکلم قبیله خویش سخن گوید.گسستن زنجیرها ارزوی من است.ما شب و شقاوت را خواهیم زدود و زندگی را ستایش خواهیم کرد.تا هست سرزمین من اسمانی باد.

سخن کوروش به گبریاس که مخالف بود که کوروش در ابتدا به بابل حمله ببرد: تو حق داری که احتیاط را توصیه می کنی ولی من عقیده دارم که راست به طرف بابل بروم. نخست آنکه این شهر مرکز قوای دشمن است و سپس آنکه فتح هیچ گاه بسته به عده نبوده بلکه شجاعت باعث بهره مندی است. ای پسر من نیکو کار باش نه بدکار زیرا زندگانی انسان جاودان نیست و هیچ چیز از کردار نیک لازمتر نمی باشد

هنگامی که آبرادات نزد کوروش آمد تا بیان کند در خدمت کوروش است، کوروش اینچنین گفت: من پیش کشی شما خواهم پذیرفت، لیک در این دم باید از نزد من رفته با همسر خود (پانته آ) شام خورش کنید…

فرمانروایی بر مردمان به شیوه ای نیک و والا بزرگ تر از هر کار دیگر است.

ما این کشوران به بیداد نگشوده ایم، ما به ستم دست نیانداختیم بر دیگر کشوران و به زور نتاختیم بر آنها، که بر ما تاختند دیگران و ما به پدافند خویش ایستادیم.

من مردان گرفتار مهر بسیار دیده‌ام، که گریسته‌اند از رنج مهرشان، و بندگان آن کسان بوده‌اند که بر ایشان مهر داشته‌اند، گرچه پیش از آن که به مهری گرفتار آیند بندگی را زشت‌ترین اهریمنی‌ها می‌پنداشتند…

چون خوشی رسد بسیار خشنود و غره مشو و چون سختی رسد غمگین و افسرده مباش زیرا هر خوشی یک ناخوشی و هر نیکی یک بدی در پی دارد.