سقوط

برای خوب کردن حالتون.

فراموش می‌شوی، همچون مرگِ پرنده‌ای، همچون گلی که خشک شده و مرده است؛ فراموش می‌شوی، چنان که گویی هرگز نبوده‌ای.

آنکه طعامش به پایان رسد، نامش ظرفی تهی و آلوده است؛ گویی ارزش هر چیز، تنها به داشته‌هایش بوده است.

آرامشی غریب، در من جوانه زد، آنگاه که بار سنگینِ عقایدِ تلقین شده را از شانه‌های روحم به دور افکندم.

صرفاً به این خاطر که گناهانِ دیگران با گناهانِ تو فرق دارد، آن‌ها را قضاوت نکن.

باور به "فداکاری زیبا" و این حرف‌ها، تنها بهانه‌ای است برای کسانی که قدرتِ ایستادن ندارند.

آدم از چه می‌میرد؟ از گرسنگی؟ از بی آبی؟ نه... آدم از بی‌پناهیِ امید می‌میرد؛ از اینکه هر روز صبح چشمانش را باز کند و نداند چرا باید ادامه دهد.

بعضی از احساسات، ناگفتنی‌اند؛ در کنج روح، پنهان می‌شوند، چرا که هر کلامی از زبانِ دیگری، تنها در قالبِ افکارِ خودش قضاوت می‌شود.

قلب‌های زیبا، دقیقاً همچون گل‌های زیبا چیده می‌شوند و می‌شکنند.